Kontekst kulturowy

Wyobraźmy sobie sytuację:

mężczyzna, kobieta , masaż, olejek...

Gdybyśmy nie znali kontekstu, odebralibyśmy tę sytuację na sposób erotyczny, a przecież jest to sytuacja z Ewangelii... gdzie kobieta lekkich obyczajów całuje nogi Jezusa i namaszcza je olejkiem, co jest wyrazem szacunku, a zarazem zapowiedzią Jego śmierci - namaszczania pośmiertnego. Flakon olejku, o którym tu mowa, to w owych czasach rzecz, warta około 300 denarów, co wówczas na Bliskim Wschodzie stanowiło równowartość rocznego zarobku zwykłego robotnika Bez tej wiedzy cała ta sytuacja pozostałaby dla nas kompletnie niezrozumiała…

Czym zadziwią Polacy cudzoziemców?

- smutnymi minami na ulicy

-alkohol wszędzie i zawsze

- narzekanie przy spotkaniach

- kanapka bez górnej połówki

- zdejmowanie butów w przedpokoju

- zwyczaje świąteczne

- parawany na plaży, prane na balkonie

Co zaskoczy przybyszy z Ukrainy?

- zakaz palenia w miejscach publicznych

- grzeczne przepuszczanie na pasach i stosowanie się do zasad ruchu drogowego

- zdejmowanie butów

- kultura na ulicy

- kultura w restauracji

- czystość na ulicy i sprzątanie po psach

- reakcja na propozycje łapówki i na całowanie obcego w oba policzki

Obejrzyj koniecznie:

Dima Grabowski

https://www.youtube.com/watch?v=z0I2iuC5m8w 

https://www.youtube.com/watch?v=l6NDONh5nJg

Kompetencja wielokulturowa- jej podstawą są trzy elementy: wiedza (znajomość języków obcych, kultury danego kraju, procesów migracji i integracji, różnych koncepcji kultur), umiejętności (komunikacyjne, zarządzania konfliktami, umiejętność rozwiązywania sytuacji trudnych, strategie pracy z szokiem kulturowym), postawy (obserwacja, świadomość, adekwatność, autorefleksja, zdolność do współczucia, elastyczność, otwartość i tolerancja)

Jak wprowadzać otwartość międzykulturową?

- Witaj codziennie uczniów w ich językach- po polsku i w języku obcokrajowca

- Proś uczniów o wspólne głośne przywitanie się w obu językach

- Poświęć lekcje na poznanie przez uczniów państwa obcokrajowca i opowiadanie przez uczniów o Polsce

- Poświęć czas na wzajemne poznanie przez uczniów kultury- zwyczajów świątecznych, posiłków, sposobu zachowania w różnych sytuacjach

- Poznajcie swoje ulubione książki, piosenkarzy, filmy- szukajcie różnic i podobieństw

 Opowiedz uczniom historię: „Wyobraźcie sobie, że budzicie się pewnego ranka i cały świat wygląda tak samo. Nie ma chłopców, dziewczynek. Dorośli i dzieci praktycznie się nie różnią. Wszyscy ludzie są identyczni. Domy i ulice nie różnią się nawet malutkim szczegółem. Twój dom jest taki sam jak dom sąsiada, czy dom twojego rówieśnika na drugiej półkuli. Na każdej ulicy znajdują się takie same budynki. Po ulicach jeżdżą takie same pojazdy….”. 

 - Jak wam się podoba świat pierwszy (gdzie wszyscy są tacy sami)? - Czy chcielibyście żyć w takim świecie? Jak wtedy trafilibyście do domu? Jak rozpoznalibyście najbliższe Wam osoby? Podsumuj ćwiczenia i wnioski uczniów: świat, w którym każdy jest inny jest ciekawy. 

źródło: Szkoła Integracji Międzykulturowej

Bawcie się słowami:

- uczniowie szukają określeń w języku polskim i języku obcokrajowca, które są podobne i oznaczają to samo

- uczniowie poznają wzajemnie najdziwniejsze słowa w języku polskim i obcym

- uczniowie podają przysłowia w języku polskim i obcym- poznają ich znaczenia

- uczniowie układają sobie wzajemnie rebusy w języku polskim i obcym ( np. ukraińskim)+

Przykłady zabaw ze Szkoła Integracji Międzykulturowej

Przykłady zabaw ze Szkoła Integracji Międzykulturowej

Przykłady zabaw ze Szkoła Integracji Międzykulturowej

Przykłady zabaw ze Szkoła Integracji Międzykulturowej

Przykłady zabaw ze Szkoła Integracji Międzykulturowej

Dzieci siedzą w kręgu dobrane w pary. Nauczyciel prezentuje uczniom przedmioty, które następnie ukrywa w sali. Jedno dziecko z pary ma za zadanie poprowadzić swojego partnera do ukrytego przedmiotu używając słów „ciepło” lub „zimno”, "blisko", "daleko" w swoim ojczystym języku. Następnie zamieniamy uczniów szukających. 

W kolejnej rundzie uczeń prowadzący posługuje się językiem dla niego obcym.

Przykłady zabaw ze Szkoła Integracji Międzykulturowej

Czytanie wiersza "Zosia Samosia".

Rozmowa kierowana nt. przeczytanego tekstu.      Dlaczego Zosię nazywano Samosią? Dlaczego dziewczynka nie chciała się uczyć? Jak oceniacie zachowanie Zosi? Co moglibyście poradzić Zosi, aby zachęcić ją do nauki?  Czy warto w życiu być samotnym i uważać, że  wszystko robi się najlepiej samemu?     Pytania uzupełniające:  Czy strażak zgasi sam pożar?      Czy człowiek sam zbuduje samolot?  Czy człowiek sam zbuduje dom? Zwrócenie uwagi, iż ze współpracy płynie wartość.

Przykłady zabaw ze Szkoła Integracji Międzykulturowej

Nauczyciel dzieli klasę na cztery czteroosobowe grupy, tak aby w każdej znalazł się co najmniej jeden uczeń cudzoziemski. Zadaniem jest stworzenie portretu Zosi Kumplosi z wykorzystaniem informacji zawartych w krótkim opisie. Każda grupa w wyniku losowania otrzymuje opis zawierający informacje o postaci. Każda postać różni się jedynie kolorem skóry, a inne cechy pozostają wspólne dla wszystkich grup (zielona sukienka, książka w ręku, warkoczyki oraz uśmiech, które będzie „słowem kluczem” zapisanym w języku wietnamskim [nụ cười], wymowa ‘nu cujoj’ bądź ukraińskim [посмішка], wymowa ‘posmiszka’). Zadaniem dzieci jest narysowanie Zosi Kumplosi według wylosowanego opisu z uwzględnieniem zagadkowego słowa.

Opisy Zosi Kumplosi Załącznik 

 Zosia Kumplosia Pochodzę z Sudanu. Moja skóra jest koloru czarnego. Jestem ubrana w swoją ulubioną zieloną sukienkę. W ręku trzymam książkę z wierszami Juliana Tuwima. Dzisiaj jestem uczesana w dwa warkocze. Mam bardzo dobry humor, więc na mojej buzi gości nụ cười . 

Zosia Kumplosia Pochodzę z Wietnamu. Moja skóra jest koloru żółtego. Jestem ubrana w swoją ulubioną zieloną sukienkę. W ręku trzymam książkę z wierszami Juliana Tuwima. Dzisiaj jestem uczesana w dwa warkocze. Mam bardzo dobry humor, więc na mojej buzi gości nụ cười . 

Zosia Kumplosia Pochodzę z Ukrainy. Moja skóra jest koloru białego. Jestem ubrana w swoją ulubioną zieloną sukienkę. W ręku trzymam książkę z wierszami Juliana Tuwima. Dzisiaj jestem uczesana w dwa warkocze. Mam bardzo dobry humor, więc na mojej buzi gości посмішка.

Uwaga! Różnice w zachowaniu nie muszą wynikać z braku szacunku. Bądźmy tolerancyjni!

Emigranci najszybciej uczą się wykrzyknikowych wyrażeń emocjonalnych, przekleństw i negatywnych epitetów.

Ciekawostka

Dzieci polskiego pochodzenia w Austrii podkreślały w rozmowach, że młodzież w Polsce jest lepiej wychowana, jest grzeczniejsza i trochę inna. Sąd ten jest typowym zjawiskiem zderzenia kultur. Uczniowie podawali przykłady „złych” zachowań młodzieży austriackiej, które z punktu widzenia zachodniej kultury złe nie są. Ludzie nie uświadamiają sobie, że znaleźli się w innym typie komunikacji, której jedynie część dokonuje się za pomocą języka, a większość niezależnie od niego. Na przykład: swoboda wypowiedzi w stosunku do nauczycieli, nieustępowanie starszym miejsca podczas wchodzenia i wychodzenia z pomieszczenia, głośne rozmowy w lokalu, formy zwracania się do rodziców i innych członków rodziny. To nie treść komunikatu jest obraźliwa, ale to w jaki sposób ją interpretujemy.

Bariery psychologiczne w nauce języka polskiego jako obcego

Dzieci emigranckie: - nie znają języka polskiego, - gdy znają, to udają, że nie znają, - wymagają dużo dodatkowej pracy, na którą nauczyciel nie zawsze ma czas, - nie chodzą na dodatkowe lekcje języka polskiego, choć szkoły je przecież organizują, - czasem znikają ze szkoły bez uprzedzenia i ślad po nich ginie, - są drażliwe i agresywne albo przeciwnie, zamknięte w sobie, - czasem dziwnie się zachowują, - nie odrabiają lekcji, - nie nadążają z programem, - nie czytają lektur, - uciekają z lekcji i chowają się w szatni czy bibliotece, - nie mają książek, - na przerwach gromadzą się po kątach we własnych grupach, a ich rodzice nie chodzą na wywiadówki.