Αντί προλόγου

" Δεν είχες φωνή Ελίζα, είχες όμως την πένα σου για όπλο. Διαμαρτυρόσουν για την σκλαβιά που βίωνε η γυναίκα στην τότε κοινωνία της Ζακύνθου. Αναστέναζες γιατί δεν μπορούσες να συμμετέχεις στην επανάσταση του 1821. Αναστέναζες γιατί δεν μπορούσες να πάρεις αποφάσεις ζωής, ήσουν σκλαβωμένη μέσα στο σπίτι σου. Ήσουν μορφωμένη, όμως είχες μόνο δυο επιλογές: να παντρευτείς αυτόν που θα αποφασίσει η οικογένεια ή να κλειστείς σε μοναστήρι. Ο πατέρας σου σε πάντρεψε. Έφυγες στα 31 σου, χωρίς να ζήσεις…

Οι καταστάσεις άλλαξαν. Ο Διαφωτισμός με τις ιδέες του ενθάρρυνε τις γυναίκες. Οι γυναίκες μορφώνονται, γράφουν και διεκδικούν τα δικαιώματά τους, ανοίγουν τον δρόμο για τις επόμενες… Να τες σήμερα απελευθερωμένες, Ελίζα. Συμμετέχουν στην κοινωνική, πολιτική, οικονομική και πολιτιστική ζωή. Εργάζονται, έχουν ίσα δικαιώματα…

Έχουν όμως; Φτάσαμε στο 2022 και στη σκιά της πανδημίας έχει ανθίσει ο μισογυνισμός. Σήμερα λοιπόν, στον 21ο αιώνα, κάποιοι αντιμετωπίζουν τις γυναίκες ως κατώτερα όντα, τις περιφρονούν και τις απαξιώνουν θεωρώντας ότι είναι υποχείρια των ανδρών. Βρέθηκαν στην Ελλάδα το 2021, 18 άνδρες που σκοτώνουν μια γυναίκα…την σκοτώνουν λόγω του φύλου της. Σκοτώνουν γυναίκες, νεαρά κορίτσια και θηλυκά βρέφη για λόγους που συνδέονται με το φύλο τους. Κίνητρό τους το μίσος απέναντι στις γυναίκες. Σκοτώνουν, κακοποιούν και καταπιέζουν, γιατί έχουν πεπαλαιωμένες και απαράδεκτες αντιλήψεις εις βάρος των γυναικών….

Αν ήσουν εδώ σήμερα, θα έπαιρνες την πένα σου και πάλι και θα έγραφες για την θυματοποίηση των γυναικών. Θα αγωνιζόσουν για τα δικαιώματά τους, όπως αγωνίσθηκες και τότε…"

εργασία του μαθητή Λεμπερίδη Ερμή, Γ3

Τα «πρέπει» της γυναίκας

Ένα κοριτσάκι με αυτοκινητάκια δεν μπορεί να παίζει

Ένα κοριτσάκι πρέπει να ντύνεται με ροζ και με φορέματα

Ένα κοριτσάκι πρέπει να μην μιλάει πολύ και να υπακούει

Αλλιώς θα το μαλώσουν

Μία κοπέλα πρέπει να ντύνεται «καθώς πρέπει»

Μία κοπέλα πρέπει να είναι αδύνατη και μικροκαμωμένη

Μία κοπέλα δεν μπορεί σε αγόρι να λέει όχι

Αλλιώς θα την χτυπήσουν

Μία γυναίκα τα παιδιά της πρέπει να φροντίσει μόνη

Μία γυναίκα πρέπει να μαγειρεύει και να μην έχει γνώμη

Μία γυναίκα στον άντρα δεν μπορεί να αντιμιλήσει

Αλλιώς θα την σκοτώσει

εργασία της μαθήτριας Καρακούτα Στεφανίας, Γ2

    Οι παραπάνω εργασίες είναι ενδεικτικές και φανερώνουν μια σειρά στοχασμών και προβληματισμών που τέθηκαν φέτος στο μάθημα της Ν. Λογοτεχνίας. Οι μαθητές διάβασαν και ανέλυσαν αποσπάσματα από τη Μαρτινέγκου, γνώρισαν την Μπούκουρα από το έργο της Γαλανάκη, είδαν αποσπάσματα από την ταινία ‘’Η τιμή και το χρήμα’’ - από το ομώνυμο βιβλίο του Θεοτόκη - και έριξαν φως στην ψυχή και τη θέση της γυναίκας, ψηλαφώντας τα κείμενα του Παπαδιαμάντη: «Τ’ αγνάντεμα» και η «Φόνισσα».

    Έτσι  οι μαθητές μας παίρνοντας αφορμή από τις γυναικοκτονίες που συντελέστηκαν στα χρόνια της καραντίνας και αφουγκραζόμενοι  τα λογοτεχνικά κείμενα που μελετήσαμε, έγραψαν το δικό τους βιβλίο με ποιήματα και πεζά κείμενα που αναφέρονται στον ρόλο της γυναίκας.

    Με χαρά διαπιστώσαμε ότι τα αισθητήρια της ευαισθησίας των μαθητών μας είναι υψηλά. Δικαιωματικά είμαστε περήφανες γι’ αυτούς! Έδειξαν να έχουν κατανοήσει τον ρόλο των δύο φύλων και πως φαινόμενα αδικίας και ανισότητας απέναντι στο γυναικείο φύλο δεν έχουν θέση στον σύγχρονο πολιτισμό. Βέβαια η σύγχρονη ειδησεογραφία μας αποδεικνύει ότι οι γυναίκες στη Δύση μπορεί να μην αντιμετωπίζουν τα προβλήματα των γυναικών της Ανατολής αλλά οι ανισότητες μπορεί να είναι εξίσου πολλές και με τρόπο συγκαλυμμένο. Πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο οι μαθητές συνειδητοποίησαν ότι - εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις – οι κύριοι στοχαστές του 19 ου αι. μιλούσαν απαξιωτικά και ταπεινωτικά για το γυναικείο φύλο. Η γυναίκα ήταν κομπάρσος και ερασιτέχνης στην  ανάπτυξη του πνευματικού πολιτισμού.

    Τελικά οι μαθητές μας μελετώντας την πορεία των δικαιωμάτων της γυναίκας στη χώρα μας κατέληξαν στο  εξής  συμπέρασμα : πως μια κοινωνία για ν’ αναπτυχθεί  σωστά  χρειάζεται πολυμορφία, και είναι εξίσου χρήσιμοι και οι άνδρες και οι γυναίκες!

  Δήμητρα Ραφτούδη & Σταυρούλα Γιάγκου 

ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΜΟΥΤΖΑΝ ΜΑΡΤΙΝΕΓΚΟΥ- «ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ»  

& 

ΡΕΑ ΓΑΛΑΝΑΚΗ – «Η ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΗ»

ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Λαμβάνοντας υπόψη τα θεματικά κέντρα των δύο κειμένων αλλά και τα σημερινά ακραία φαινόμενα: καταπίεσης, κακοποίησης και γυναικοκτονίας, να γράψετε:

Γ1

ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ

ΑΛΕΥΡΙΔΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

Γυναίκα

Αυτή μας γεννάει,

Αυτή μας μεγαλώνει,

Αυτή μας στηρίζει,

Και πάντα μας υψώνει.

 Αξίζει το σεβασμό,

 Αξίζει την ελευθερία,

Αξίζει την ισότητα,

Την αγάπη, τη λατρεία.

Ποτέ μην την υποτιμήσεις ,

Ποτέ μην την πληγώσεις,

Ποτέ μην την κακοποιήσεις,

Ποτέ μην την ΣΚΟΤΩΣΕΙΣ!

Γιατί είναι Άνθρωπος,

οπως εγώ και οπως εσύ,

είναι η  μαμά σου, είναι η γιαγιά σου,

είναι η αδερφή σου, όλα μαζί.

ΑΝΔΡΕΑΝΙΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Επειδή είσαι γυναίκα

Χρόνια μεγάλωνες γεμάτη παραμύθια

Με συμβουλές για το αύριο

Με χρώματα και περιτυλίγματα

Επειδή είσαι γυναίκα

Ο κόσμος όμως που αντικρίζεις

Είναι σκοτεινός, χωρίς παράθυρο

Δεν μπορείς να κοιτάξεις τον ήλιο

Επειδή είσαι γυναίκα

Σε βλέπουν σαν μηχανή

Άλλοι σαν αντικείμενο

Σε κάθε περίπτωση χωρίς φωνή και γνώμη

Επειδή είσαι γυναίκα

Ήρθε η ώρα όμως που έσπασες τα δεσμά

Έκανες τα ρούχα σου πανιά

Και ταξιδεύεις

Όλα τα μπορείς σαν θέλεις.

ΒΛΑΣΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ

Πότε;

Πότε θα πάψω πια να μαθαίνω                                                 λεπτομέρειες των φόνων;                                                             Πότε θα πάψω πια να ακούω                                                     ειδήσεις βίαιες;

Η ελπίδα σκοτεινιασμένη                                                          

το μέλλον κατάμαυρο                                                                     σαν το στενάχωρο                                                                

σπιτικό των γυναικών.

Πότε θα πάψω πια να πιστεύω                                                     πως η γυναίκα σημαίνει άρνηση                                               

(μη βγαίνεις, μη ντύνεσαι, μην είσαι).

Αν τολμήσεις να αντισταθείς                                         υποχρεώνεσαι να σωπάσεις                                                      

και να δέχεσαι να σε χτυπούν                                                

να σε σκοτώνουν.

Πότε θα πάψω πια να νιώθω                          

πως εδώ και τώρα                                         

δεν μας αξίζουμε!

ΔΑΓΚΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Γλυκά Νερά

Ήταν γλυκιά η πρώτη μέρα που σε είδα,

σε αγάπησα, σε εμπιστεύτηκα.

Αλλά φοβάμαι και απελπίζομαι κάθε μέρα που έρχεται.

Οι φωνές σου με τρομάζουν, το άγγιγμα σου με πονάει,

ακούω τα βήματα σου στο διάδρομο, με πλησιάζεις.

Τα κλάματα του μωρού μας αντηχούν στα αυτιά μου.

Γεμίζουν με πίκρα τα νερά που τρέχουν από τα μάτια μου.

Οι ώρες περνούν, το οξυγόνο μου λιγοστεύει, η ανάσα μου κόβεται.

Και μετά σιωπή...

Γιατί δεν ακούω το κλάμα του μωρού μου;

ΔΙΤΣΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΌΧΙ ΑΠΕΙΛΕΣ…

Είμαι απελπισμένη για την τώρα εποχή

Διότι οι άνδρες δεν μας φέρονται μ’ αξία

Γιατί οι άνδρες δεν υπολογίζουν

Στις μέρες που ζούμε εμείς οι γυναίκες δεν αξίζουμε

Μίαν αλλαγή πρέπει κάποια στιγμή να γίνει

Να την κάνουμε εμείς οι γυναίκες

Τα κεφάλια να μην σκύψουμε ξανά ποτέ

Να μην ξαναδεχτούμε απειλές μα ούτε και προειδοποιήσεις !

ΒΟΥΡΒΟΥΛΕΛΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑ

Γυναικοκτονία

Έχω κουραστεί, ΈΧΟΥΜΕ κουραστεί.                                          

Έχουμε κουραστεί να μας μειώνουν.                                                 

Τα θύματα αυξάνονται.                                                                          

 Άπειρες και γυναίκες αφήνουν την τελευταία τους πνοή               

στα χέρια των συντρόφων τους.                                                                                                              

Για κάθε φορά που μας άρπαξαν από το χέρι                                     

πετώντας μας στο πάτωμα,                                                           

χτυπώντας το πια μελανιασμένο μας σώμα.                                

Για κάθε φορά που μας μάτωσαν,                                                           

που μας έκαναν να φοβηθούμε,                                                          

για κάθε μας βιασμό.  

Έχω να πω                                                                                               

ότι αγάπη δεν είναι  εκβιασμός ή απειλή.                                         

Αγάπη δεν είναι ο βιασμός, το ξύλο, ο θάνατος.                       

Νόμιζαν ότι θα τους πούνε άντρες,                                            

λογικά κάπου μπέρδεψαν τις λέξεις.                                                                                                       

Μετά από όλα αυτά ας μετρηθούμε.                                   

Πόσες μείναμε;                                                                                 

Πόσες λείπουν;                                                                                   

Και πόσες θα λείπουν άραγε αύριο το πρωί;

Είναι η κακιά η στιγμή λένε.                                                           

Δεν είναι η κακιά η στιγμή είναι  ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ!

ΔΗΜΟΥΛΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Δύο σταγόνες αίμα

Δύο σταγόνες αίμα κυλούσαν στο πάτωμα,

δύο δάκρυα στένεψαν τα δύο μάτια,

δύο σταγόνες απελπισίας ξεχείλισαν το ποτήρι που αιώνια γέμιζε

με αγανάκτηση, θλίψη και βία

μάλλον ήρθε η ώρα να ονομαστεί μια παλιά ιστορία.

Το πάτωμα βάφτηκε κόκκινο, τα μάτια μπλε ,τα χέρια παρέλυσαν,

η φωνή κόπιασε, το σώμα δεν άντεξε , η πνοή αγνοήθηκε

και η σάρκα κουλουριάστηκε  σαν παλιό πανί.

Η αλήθεια θάφτηκε σαν μην υπήρξε ποτέ,

το ψέμα του κυριάρχησε,

μια ιστορία βάφτηκε με αίμα .

Το μαύρο περιστέρι φέρνει την είδηση του θανάτου,

η ζωή έλαβε τέλος, αλλά, η δικαιοσύνη άφαντη, ψάχνει για άλλο καράβι

Γι’ αυτό που θα το φέρει στον άσπρο τόπο με ευχάριστες αναμνήσεις.

Η σάρκα της ήταν κουλουριασμένη,

όχι τότε που πονούσε, αλλά τότε που φοβόταν.

Βγήκε από αυτή και την άφησε να πονάει,

η ψυχή της ταξίδευε όλο και πιο πέρα με το καράβι

σταματώντας να ονειρεύεται ένα μονάχα χάδι,

τα όνειρα έγιναν σταθμοί που το τρένο προσπερνούσε

και η ζωή της έφτασε ως ελπίδα για να ζήσει.

ΔΟΔΟΛΙΔΟΥ ΑΝΝΑ

Ελισάβετ Μαρτινέγκου

Αχ να μπορούσα να ζω και εγώ ελευθέρα 

να βλέπω τον κόσμο έξω ,

να βγω να περπατήσω σ’ όλα αυτά τα μέρη  που είναι  όμορφα

έστω μια φορά να βγω να δω πως είναι έξω 

αλλά η μοίρα θέλησε να γίνω γυναίκα 

κλεισμένη μέσα.           

ΖΑΠΡΗ ΜΑΡΙΑ

ΑΝΤΡΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ

Αντρική λογική

περίπλοκη θα έλεγε κανείς

ή παράλογη

όμως τι και αν στο δικό τους μυαλό οι σκέψεις φαντάζουν λογικές;

Τι θα συμβεί τότε;

Τι θα συμβεί όταν είναι λογικό για κάποιον να μη σέβεται το όχι;

Τι θα συμβεί όταν θεωρεί λογικό την θέληση του, να την κάνει πράξη χωρίς τη συναίνεση του άλλου ανθρώπου;

Ή μήπως δεν θεωρείται άνθρωπος για κείνους η γυναίκα;

Μήπως είναι μια μηχανή;

Ένα πλυντήριο πιάτων;

Μηχανή γονιμοποίησης;

Μήπως η αντίληψη ότι η γυναίκα δεν είναι για τίποτ’ άλλο πέρα από το σπίτι και τα παιδιά κρατάει αυτούς τους ανθρώπους βολεμένους;

μήπως μέσα από αυτή τη φράση συνεχίζει να περνάει ακόμα ο σεξισμός και στις επόμενες γενιές; Μήπως η πατριαρχία που επικρατεί τους καλύπτει;

Καλύπτει δολοφόνους;

Γυναικοκτόνους;

ΖΑΡΚΑ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΣΚΟΤΑΔΙ

 Ακούω για βιασμό, αρνητικά συναισθήματα με κατακλύζουν

 μου ‘ρχεται να τους πω την σκανδάλη να πατήσουν

ακούνε την ματωμένη την ψυχή;

Ποιος θα σταματήσει αυτό το χέρι;

Βέβαια το σκοτάδι που νιώθουν όλοι αυτοί

δύσκολα θα φύγει ακόμα και αν εκδίκηση  παρθεί.

ΖΑΡΟΓΙΑΝΝΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ

ΦΩΣ

Τα μάτια της εκοίταξα αλήθεια λέει ή ψέμα

Κι ο ουρανός έγινε κόκκινος και γέμισε με αίμα

Σε κλάματα λύγισε

Και η λίμνη των δακρύων ξεχείλισε

Φόβος, τρόμος και σιωπή

παντού γύρω μας επικρατεί.

Το θάρρος να μιλήσει

ποιος θα βρει άραγε;

Ώστε στο φως να οδηγηθείς;

ΖΕΠΙΔΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ

ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ

Τα δάκρυά σου σκούπισε κι άλλο μην τα ξοδεύεις,

Το αίμα σκούπισε γοργά κι άλλο μην το χαζεύεις . 

Να δεις που θα ‘ρθει ο καιρός που αυτά θα τα ξεχάσεις,

Θα είσαι ελεύθερη να ζεις χωρίς φόβο πια να έχεις.

Για να συμβεί όμως αυτό πρέπει κάτι να κάνεις,

Στην μάχη μπες και συ γυνή όλα  να τ΄ αλλάξεις.

Στους άνδρες δείξε το ανάστημα  της δύναμής σου 

δες τη σκιά της στον τοίχο του σπιτιού σου και προχώρησε…

Γ2 

ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ

ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Οι γυναίκες...

Oι γυναίκες είναι πλάσματα σοφά και αγνά 

χωρίς σφάλματα πολλά, 

συνέχεια και πάντα χαμογελαστά. 

Παλιά οι γυναίκες θεωρούνταν πλάσματα υποτιμητικά 

«χωρίς αξία, αγαθά και προτερήματα». 

Αυτά τα λόγια των αντρών τα παλιά τα χρόνια 

λύγιζαν και πλήγωναν τις καρδιές των γυναικών. 

«Τα πράγματα έχουν αλλάξει λένε προς το παρόν» 

έτσι λέει ο κόσμος ο τωρινός 

τίποτα όμως δεν ισχύει για όσα λένε. 

Οι γυναίκες και στις μέρες μας νιώθουν ένα πνιγμό 

που με δυσκολία ξεπερνιέται σαν να μην έγινε και αυτό 

όμως πάντα μέσα τους θα το έχουν και θα το κρατούν κρυφό.

ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ΠΟΛΥΞΕΝΗ

Σκέψεις…

Συνέχεια αναρωτιέμαι γιατί υπάρχει πολύ μεγάλη αύξηση των κακοποιήσεων, γυναικοκτονιών και πώς θα μπορούσε η κατάσταση ίσως να στραφεί προς το καλύτερο. Με αυτά που γνωρίζω αλλά και μαθαίνω, αυτές οι καταστάσεις πάντα υπήρχαν απλά στις μέρες μας εντοπίζονται σε μεγαλύτερο βαθμό, γιατί πλέον ο κόσμος μιλάει. Η κακοποίηση όντας ένα κοινωνικό φαινόμενο δεν θα πρέπει να μένει κρυφό Καλό θα ήταν να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά και να μιλήσουμε σε κάποιον ο όποιος θα μας δώσει συμβουλές για την αντιμετώπιση του προβλήματός μας. Η κακοποίηση έχει ποικίλες μορφές: λεκτική, σωματική και ψυχολογική. Η οικογένεια και το σχολείο, ως φορείς της κοινωνίας μπορούν να βοηθήσουν μέσα από τη σωστή διαπαιδαγώγηση, τον διάλογο και τη διαμεσολάβηση τέτοιων καταστάσεων. Πολλοί, ανάμεσα σε αυτούς κι εγώ, επιθυμούμε έναν κόσμο στον οποίο  θα ζούμε ευτυχισμένοι και θα νιώθουμε ασφάλεια. Και ποιος δεν θα ήθελε να βελτιωθεί αυτή η κατάσταση. Κάτι τέτοιο όμως, μπορεί να γίνει με τη συνεισφορά και την προσπάθεια όλων μας!

ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕΛΙΝΑ

Σκέψεις…

    Έχω κουραστεί πλέον. Κάθε μέρα ακούω περιστατικά από γυναίκες τις οποίες κακοποιούν,  παρενοχλούν,   βιάζουν, μέχρι και δολοφονούν άντρες που τις θεωρούν ιδιοκτησία τους. Είναι πραγματικά τόσο δύσκολο να σεβαστείς βασικά ανθρώπινα δικαιώματα; Στην υποτιθέμενη σύγχρονη κοινωνία από τη στιγμή που γεννιέται ένα παιδί ανατρέφεται με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με το φύλο του. Τα αγόρια από νεαρή ηλικία  εκτίθενται σε βίαιο περιεχόμενο μέσα από ταινίες ή παιχνίδια , έτσι όταν φέρονται βίαια θεωρείται φυσιολογικό διότι  «έτσι είναι τα αγόρια», σε αντίθεση με τα κορίτσια που έχουν μάθει να είναι ευγενικές και συγκρατημένες.   Με αυτόν τον τρόπο έχει καταντήσει συχνό φαινόμενο να κατηγορούμε το θύμα. Όταν κάποια επιτέλους έχει αρκετό κουράγιο να ανοιχτεί και να μιλήσει για ότι της έχει συμβεί σχεδόν πάντα δέχεται σχόλια όπως «λογικό είναι να σου συμβεί ,τι έκανες τέτοια ώρα έξω» ή «τι φορούσες;» λες και όλα αυτά έχουν κάποια σημασία. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να σε ακουμπήσει χωρίς την συναίνεση σου ανεξαρτήτως από το τι ώρα ήταν, τι φορούσες, αν ήσουν μεθυσμένη. Οποιαδήποτε απάντηση εκτός από το ναι σημαίνει όχι...

...Μακάρι όμως να ήταν τόσο απλό. Δεν είναι σπάνιο για τους άντρες να γίνονται βίαιοι όταν αντιμετωπίσουν απόρριψη οπότε πολλές γυναίκες τείνουν απλά να τους αποφεύγουν φοβούμενες για την σωματική τους ακεραιότητα. Είναι τραγικό το πόσο επηρεάζονται οι ζωές μας από μικρή ηλικία . Όλα τα κορίτσια που ξέρω ανησυχούν όταν βγαίνουν έξω με αποκαλυπτικά ρούχα, για να μην αναφέρω όταν κυκλοφορούν μόνες τη νύχτα. Είναι απαίσιο το ότι μαθαίνουμε στα κορίτσια να ζούνε με φόβο αντί απλά να μάθουν οι άντρες να συγκρατούνται .Το πόσο έχει ξεφύγει η κατάσταση φαίνεται μέχρι και στο σχολείο , όπου με την αφόρητη ζεστή το καλοκαίρι δεν είναι αποδεκτό να φοράμε κόντες μπλούζες ή τιράντες μιας και είναι πολύ προκλητικά τα σώματα μας και αποσπάμε την προσοχή των αγοριών. Τι το προκλητικό μπορεί να έχει το σώμα ενός 14χρονου παιδιού; Γιατί πρέπει να μας βλέπουν σαν αντικείμενα και να μας κάνουν να νιώθουμε άβολα για κάτι τελείως φυσιολογικό;

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΜΑΡΙΝΑ

                                                                                     Ζάκυνθος, 5/3/1821

       Αγαπητή Ελένη Αλταμούρα Μπούκουρα 

    Εξαιτίας των συναισθημάτων και της καταπιεστικής - καταστροφικής ζωής που βιώνω αυτό το διάστημα αποφάσισα να σου στείλω αυτό το γράμμα με σκοπό να γνωρίσεις καλύτερα εμένα και να ανταλλάξουμε τις εμπειρίες μας.

    Γνωρίζω ότι αυτή την στιγμή είσαι εκεί έξω και ζεις το όνειρο σου, αλλά όπως ξέρεις  ο αδελφός κι ο πατέρας μου διαφωνούσαν πλήρως με την απόφασή μου να μείνω σε ένα μοναστήρι ή σε ένα παλιό μετόχι. Τότε άκουσα και την μεγαλύτερη συμφορά που θα μπορούσε να τύχει σε άνθρωπο: Αν δεν υπέκυπτα στις εντολές τους   να με παντρέψουν με αυτόν που ήθελαν αυτοί! Για φαντάσου, να βλέπω τον εαυτό μου σκλάβα σε έναν άνδρα της μη αρεσκείας μου αντί να εκπληρώσω το όνειρο μου! Ανυπομονώ για μια εποχή που οι γυναίκες θα έχουν δικαιώματα, που θα παλεύουν για τα ιδανικά τους, θα εκπληρώνουν τους στόχους τους. Γιατί άραγε να είναι προκατειλημμένοι και εναντίον μας; Εδώ ο αδελφός μου τα πανέμορφα συγγράμματά μου, τα δικά μου σπλάχνα θα τα έκαιγε στο μαγειρείο ή θα τα έτρωγαν οι σάρακες εκεί καταχωνιασμένα σε μια βιβλιοθήκη. Αξίζουν τέτοια κακομεταχείριση, τα γεννήματα της αγχινοίας; Γιατί δεν μας υπολογίζουν;

    Αν και γνωρίζω το μέλλον μου, πόσο θα ήθελα να αλλάξει! Στάθηκα άτυχη… ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον, ας θυσιαστώ εγώ. Περιμένω τα νέα σου, τις δικές σου εμπειρίες και προβληματισμούς, εφόσον αυτό το γράμμα φθάσει στα χέρια σου.

                                            Με εκτίμηση

                                        Ελισάβετ Μαρτινέγκου 

    Στις γυναίκες…

    Το μυαλό μου αρχίζει να εκχύνεται στις στάχτες. 

    Στις στάχτες και τα λείψανα των καταπιεσμένων αυτών γυναικών.

    Των γυναικών αυτών που γίνανε παιχνίδι στα χέρια των ανδρών τους. 

    Των γυναικών που χάθηκαν χωρίς λόγο, αιτία, αφορμή.

    Έχασαν την ζωή τους, την οικογένεια τους, το φως τους για ένα καπρίτσιο. 

    Γιατί; Γιατί το καθιερωμένο της εποχής αλλάζει; Γιατί όλα αυτά; Γιατί;

    Γιατί η ελπίδα σιγοσβήνει; 

    Γιατί ό,τι φτιάξαμε με ματωμένα χέρια αρχίζει να καταρρέει; 

    Τα συντρίμμια αυτά τι θα απογίνουν; 

    Γιατί αγαπητή Ελισάβετ, ναι εσύ, γιατί αγαπητή Μπούκουρα συμβαίνουν όλα αυτά; 

    Εσείς μας δώσατε τα θεμέλια, εσείς μας βοηθήσατε να τα καταφέρουμε! 

    Μπορεί να μην το γνωρίσατε ποτέ ότι πετύχατε πραγματικά.

    Τώρα όμως αυτά τα θεμέλια τι θα απογίνουν; 

    Το πανέμορφο οικοδόμημα που ακόμη χτίζουμε

    με τόσο κόπο, αγάπη, δυσκολία, μόχθο, θέληση θα καταρρεύσει; 

    Η ζωή ρόδα είναι και γυρίζει, 

    όπως και η διχόνοια που μας περιτριγυρίζει… 

    Γι’ αυτό λοιπόν με φάρο την ελπίδα, 

    θα συνεχίσω να πολεμώ, 

    για έναν όμορφο στοχασμό, 

    για μια αγάπη πραγματική, 

    για μια καλύτερη ζωή!  

ΚΑΜΠΟΥΡΙΔΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ

Κυριακή: Γεια σου Ελισάβετ. Τι κάνεις ;

Ελισάβετ: Γεια Κυριακή , δεν είμαι και τόσο καλά με αυτά που άκουσα τελευταία …

Κυριακή: Γιατί τι έγινε ;;;

Ελισάβετ: Να έμαθε ο αδερφός μου ότι στην Κασσάνδρα της Χαλκιδικής μερικές γυναίκες αντιστάθηκαν στον νέο πασά που πήγε και επαναστάτησαν για την ελευθερία τους …

Κυριακή: Ναι , συνέχισε και τι έγινε έπειτα ;;

Ελισάβετ: Τις απείλησε ότι αν δεν σταματήσουν , τότε θα στείλει Τούρκους να τις σκοτώσουν . Και αυτές αντί να φοβηθούν ξεσήκωσαν και άλλες γυναίκες από τα διπλανά χωριά για να επαναστατήσουν όλες μαζί. Έτσι, αντιστάθηκαν στους Τούρκους αλλά έπεσαν ηρωικά, τιμώντας την ξακουστή  πατρίδα. Μακάρι να βρισκόμουνα και εγώ εκεί και να πέθανα ηρωικά παρά να ζω μέσα στην καταπίεση των συγγενών μου για το θέμα του γάμου .

Κυριακή: Αυτό θα πει αληθινή πατριώτισσα …παρόλα αυτά εκτός από ηρωική πράξη αποτελεί γυναικοκτονία και αυτό καλό είναι να μην το ξεχάσουμε ….

Ελισάβετ: Συμφωνώ απόλυτα με αυτό , γιατί κανείς δεν θα έπρεπε να έχει αυτό  το δικαίωμα …

Κυριακή: Αλλά ούτε και η κακοποίηση   εις βάρος των γυναικών, των ανδρών, των παιδιών και των ηλικιωμένων οι οποίοι δεν φταίνε πουθενά και παθαίνουν φρικτά πράγματα από τους Τούρκους τόσους αιώνες μόνο και μόνο για την εκπλήρωση των συμφερόντων τους.

Ελισάβετ: Έχεις δίκαιο , δεν είναι πιόνια τους ….έχουν και αυτοί ζωή 

Κυριακή: Άντε τα λέμε ξανά κάποια άλλη φορά γιατί ο αδερφός σου σε ψάχνει …

Ελισάβετ: Καλό συνέχεια… τα ξαναλέμε Κυριακή!

ΚΑΠΙΑ ΑΓΓΕΛΙΚΗ

ΕΛΙΣΑΒΕΤ: …Δεν αντέχω άλλο τη σκλαβιά ,πόσο θα ήθελα να ήμουν ελεύθερη όπως εσύ, ακολουθώντας τα όνειρά μου, δεν φαντάζεσαι το πόσο δύσκολες είναι οι συνθήκες εδώ, το μόνο που με κρατά είναι τα «τέκνα» μου.

ΕΛΕΝΗ: Ελισάβετ δεν πρέπει ούτε μια στιγμή να σταματήσεις να πιστεύεις… κάποια στιγμή θα είσαι και συ ελεύθερη όπως εγώ. Μέχρι τότε μην πάψεις ποτέ να γράφεις στο ημερολόγιό σου. Τα συγγράμματά σου θα βοηθήσουν κάποια άλλη γυναίκα εκεί έξω!

ΕΛΙΣΑΒΕΤ: Η αλήθεια είναι ότι μ αρέσει πολύ να γράφω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου, ελπίζω να δημοσιευθούν κάποτε. Εσύ με την ζωγραφική τι κάνεις;

ΕΛΕΝΗ: Είμαι στη Σχολή των Ναζαρηνών. Βέβαια πρέπει να παριστάνω το αγόρι αλλά προκειμένου να ακολουθήσω τα όνειρά μου θα έκανα τα πάντα! Τίποτα δεν με σταματά!

ΕΛΙΣΑΒΕΤ: Ελπίζω κάποια στιγμή να έχουν ίσα δικαιώματα όλα τα φύλα!

ΕΛΕΝΗ: Και εγώ το ίδιο…

Εκείνη…

Εκείνη που υπέφερε  σιωπηλά γιατί δεν μπορούσε να μιλήσει,

ήρθε η ώρα την αλήθεια της να ξεστομίσει,

που υπέστη τα κάκιστα γιατί δήθεν, ήταν η «κακιά στιγμή»,

αποφάσισε και μίλησε σε κάποιον με πυγμή.

Γίνε και εσύ   ΕΚΕΙΝΗ!

ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ

Όποιος…άνδρας…

Όποιος χτυπάει μια γυναίκα δεν λέγεται άνδρας 

αλλά το αντίθετο, είναι πολύ λίγος.

Έρχεται η στιγμή που οι γυναίκες σε φέρνουν

με την λεκτική βία να ανταποδώσεις το χτύπημά τους.

Και τότε είναι που πρέπει να αποδείξεις ότι είσαι άνδρας 

κι όχι απλά αρσενικό,

γιατί το να είσαι αρσενικό είναι θέμα τύχης,

το να είσαι άνδρας είναι … επιλογή!

ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ ΣΟΝΙΑ

Η Μαριονέτα

Μαριονέτα με αγκάθινο στεφάνι 

πλένεις πιάτα στον νεροχύτη. 

Οι ρωγμές στις παλάμες σου 

καίγονται από το καυτό νερό. 

Με μια κλωτσιά σε ταρακουνά                                

εκείνος, που σε αγκάλιαζε τρυφερά,

και τώρα αγκάθινο στεφάνι σου φορά!

Μια κραυγή ακούγεται στο βάθος, 

είναι το παιδί σου που βοήθεια ζητά!

ΚΑΡΑΚΟΥΤΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ

Τα «πρέπει» της γυναίκας

Ένα κοριτσάκι με αυτοκινητάκια δεν μπορεί να παίζει

Ένα κοριτσάκι πρέπει να ντύνεται με ροζ και με φορέματα

Ένα κοριτσάκι πρέπει να μην μιλάει πολύ και να υπακούει

Αλλιώς θα το μαλώσουν

Μία κοπέλα πρέπει να ντύνεται «καθώς πρέπει»

Μία κοπέλα πρέπει να είναι αδύνατη και μικροκαμωμένη

Μία κοπέλα δεν μπορεί σε αγόρι να λέει όχι

Αλλιώς θα την χτυπήσουν

Μία γυναίκα τα παιδιά της πρέπει να φροντίσει μόνη

Μία γυναίκα πρέπει να μαγειρεύει και να μην έχει γνώμη

Μία γυναίκα στον άντρα δεν μπορεί να αντιμιλήσει

Αλλιώς θα την σκοτώσει

ΚΑΡΑΜΠΑΣΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ                                                      Σκέψεις...                                     

31 Δεκεμβρίου 2021

Aγαπητό μου ημερολόγιο,

            Σήμερα παραμονή Πρωτοχρονιάς είμαι πολύ χαρούμενος. Είμαστε όλοι μαζεμένοι γύρω από το τζάκι, λέμε ιστορίες, παίζουμε παιχνίδια και περιμένουμε να αλλάξει ο χρόνος. Περνάμε φανταστικά, αλλά κάτι με τρώει μέσα μου και θέλω να στο πω. Χθες στο σχολείο είδα κάποιους συμμαθητές μου να παρενοχλούν μια συμμαθήτριά μου και να την εκβιάζουν πως θα δημοσιοποιήσουν φωτογραφίες της, χωρίς την θέλησή της. Τι να κάνω; Να μιλήσω ή να σωπάσω και να κάνω πως δεν το είδα; Αναρωτιέμαι πώς θα νιώθει αυτό το κοριτσάκι τώρα. Μακάρι με τον καινούργιο χρόνο να αλλάξει σελίδα στην ζωή της και να είναι ευτυχισμένη. Α, καλή χρονιά σου εύχομαι ημερολόγιο, πήγε δώδεκα. Αχ, δεν μπορώ άλλο,  κουράστηκα. Πάω για ύπνο. Καληνύχτα αγαπητό μου ημερολόγιο.

Δικός σου, Νίκος   

Όταν ο Νίκος κοιμότανε, είδε ένα όνειρο. Έναν διάλογο με την γιαγιά του…

...Και από τότε ο Νίκος έγινε πιο θαρραλέος και ατρόμητος και βοήθησε την συμμαθήτριά του να καταγγείλει αυτούς που την παρενοχλούσαν. Το κορίτσι έμαθε από μικρό να αντιστέκεται σε κάθε μορφή βίας χωρίς να φοβάται, ενώ το αγόρι κατάλαβε από τα νιάτα του πως πρέπει να υποστηρίζει και να φροντίζει το αντίθετο φύλο. 

Η σιωπή και η αποδοχή του εγκλήματος είναι συνενοχή και ο μόνος τρόπος για να καταπολεμήσεις τον εχθρό είναι η ομιλία για να έρθει στο φως η αλήθεια.    

ΚΑΣΣΕΡΗ ΧΡΥΣΑ

Είσαι γυναίκα…

Είσαι γυναίκα…

Γι’ αυτό σου βάζανε από μωρό στολίδια

σου δίναν συμβουλές για το αύριο

και ένα σορό ευχές.

Είσαι γυναίκα…

Γι’ αυτό μια μέρα σου κλέψανε,

σου κλέψανε τα όνειρα,

σου πήραν την ελευθερία,

σου κόψανε τον δρόμο.

Είσαι γυναίκα…

Γι’ αυτό μην τους ακούς

κάνε τα ρούχα σου πανιά,

ταξίδεψε σε μέρη που επιθυμείς,

γιατί και μόνη σου, όλα τα μπορείς!

ΚΙΟΡΟΓΛΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗ

ΕΛΙΣΑΒΕΤ: Αγαπητή μου φίλη και συμπατριώτισσα Ελένη, ελπίζω εκεί στο εξωτερικό να περνάς καλά και να ζεις το όνειρό σου γιατί εδώ  στην πατρίδα όπως ξέρεις είναι δύσκολα για εμάς τις γυναίκες. 

ΕΛΕΝΗ: Ελισάβετ μου, έφυγα   από την Ελλάδα για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Νέα χώρα, νέο φύλο και νέες δυνατότητες. Κάθε μέρα πλησιάζω όλο και περισσότερο το όνειρό μου και επιτέλους νιώθω ευτυχισμένη.

ΕΛΙΣΑΒΕΤ: Και εγώ προσπαθώ να είμαι σαν και εσένα, θέλω να σου μοιάσω και να κυνηγήσω το όνειρό μου, αλλά άμα είχα και λίγη βοήθεια από τους γονείς μου και ώθηση θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα. Θέλω να γράφω συγγράμματα και ποιήματα. Να γίνω  γνωστή συγγραφέας. Αυτό είναι το όνειρο της ζωής μου και θέλω μια μέρα να πραγματοποιηθεί. 

ΕΛΕΝΗ: Δεν μπορεί όμως να γίνει από μόνο του πρέπει εμείς οι γυναίκες να προσπαθούμε διπλάσια και τριπλάσια από τους άντρες για να πετύχουμε κάτι που θέλουμε. Όσο σκληρό και να ακούγεται είναι η αλήθεια.

ΕΛΙΣΑΒΕΤ: Εσένα οι γονείς σου σε βοήθησαν τουλάχιστον. Ενώ οι δικοί μου αν δουν τα πολύτιμα δημιουργήματα μου θα καταλήξουν καυσόξυλα.  

ΕΛΕΝΗ: Δεν ξέρω τι θα έκανα στην θέση σου αλλά νομίζω το καλύτερο είναι η επιμονή και υπομονή στον στόχο μας!

Σκέψεις…

    Πρέπει να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Το πρόβλημα είναι πώς;  Θέλω να γίνω μεγάλη συγγραφέας, να δημιουργώ τέχνη στον γραπτό λόγο και η οικογένειά μου να είναι περήφανη για εμένα.   Αλλά αυτό δεν μπορώ να το υλοποιήσω με μια οικογένεια που όχι μόνο δεν με υποστηρίζει   αλλά μου κάνει την ζωή δύσκολη, στερώντας μου την ελευθερία. Δεν μπορώ να σπαταλήσω την ζωή μου εδώ μέσα εγκλωβισμένη! Θέλω να πάρω την ζωή μου στα χέρια μου και να χαρώ επιτέλους τον κόσμο. Δεν με ενδιαφέρει που μου λένε πως για να ολοκληρωθώ ως γυναίκα θα πρέπει να κάνω παιδιά… δεν θέλω να παντρευτώ και αντί να με διατάζει η οικογένειά μου, να με διατάζει ένας άντρας. Θα μείνω μόνη μου και θα εκδώσω τις δημιουργίες μου! Πρέπει να κάνω την επανάστασή μου και να παλέψω για τις γυναίκες στην εποχή που ζω! Πρέπει να γίνω το παράδειγμα και για άλλες καταπιεσμένες κοπέλες που νιώθουν το όνειρό τους ακατόρθωτο!  

ΚΛΕΙΜΑΝΔΑΚΗΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ

Είναι δύσκολο…

Είναι δύσκολο σήμερα να είσαι  αδύναμος. 

Σε ένα κόσμο δίχως μόρφωση και συνείδηση.

Εκεί δυστυχώς ο ψυχολογικός θάνατος είναι σύντομος.

Δίχως σεβασμό οι αξίες μας δε θα βρουν απήχηση.   

ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

Πρέπει να…

Πρέπει να σπάσει η σιωπή…

Αυτό το επίκαιρο πρόβλημα να καταπολεμηθεί.

Γυναίκες χάθηκαν για ανούσιους λόγους

από τους άντρες δολοφόνους.

Λοιπόν πρέπει να τους εμποδίσουμε.

Άλλες γυναίκες να μην θρηνήσουμε!

Και το πρόβλημα να λύσουμε!

ΚΟΝΤΡΑ ΡΑΦΑΕΛΛΑ

Αυτή…Αυτός…

Η γυναίκα…

αυτή  που βρέθηκε μακριά, 

μακριά από γονείς, αδέρφια, φίλους 

μακριά από εμπειρίες,  συναισθήματα, ευκαιρίες

μακριά από την ζωή!

Αυτός…

ο άνδρας που σε έδιωξε μακριά,

μακριά από γονείς, αδέρφια, φίλους 

μακριά από εμπειρίες, συναισθήματα, ευκαιρίες 

μακριά από την ζωή… 

δίχως να φταις!

Παλεύουμε για σένα σήμερα, 

όπως πάλευες για εμάς χθες!

ΚΟΥΚΟΥΡΙΔΟΥ  ΧΡΥΣΟΥΛΑ

Σκέψεις…

Τα  παλιά τα χρόνια ο ρόλος της γυναίκας περιοριζόταν στο  να προσέχει τα παιδιά και τα κάνει δουλειές στο σπίτι. Στην εποχή που ζούμε που ζούμε  οι γυναίκες έχουν θέση στην κοινωνία και έχουν αποδείξει  ότι είναι ικανές να κάνουν πολύ περισσότερα πράγματα. Βέβαια κάποιοι άντρες ακόμα τις θεωρούν κατώτερες. Η γυναίκα πλέον μπορεί να επιλέξει τον άντρα που θα παντρευτεί και όχι μέσα από προξενιό. Βεβαία μπορεί να ζούμε σε μία εποχή που οι γυναίκες έχουν δικαιώματα, αλλά δυστυχώς υπάρχουν και σήμερα κάποιοι άντρες που συμπεριφέρονται στις γυναίκες σαν να είναι ένα σκουπίδι και τις καταπιέζουν να κάνουν πράγματα που δεν επιθυμούν. Πολλές από αυτές που υφίστανται την κακοποίηση το κρύβουν γιατί φοβούνται. Η καταπίεση θα φέρει σιωπή, η κακοποίηση θα φέρει πόνο και ο πόνος και η σιωπή μπορεί να φέρουν τον θάνατο. Γιατί κάθε κοπέλα θα πρέπει να φοβάται να γυρίσει το βράδυ μόνη της στο σπίτι; Γιατί να μην μπορέσουν να φορέσουν ότι θέλουν; Και το κυριότερο, Γιατί να υποφέρουν τέτοιο πόνο;  Άραγε θα σταματήσει ποτέ όλο αυτό και θα μπορούν και οι γυναίκες να είναι χαρούμενες και ελεύθερες; 

ΚΟΥΜΑΡΟΠΟΥΛΟΥ ΛΟΥΚΙΑ

Σκέψεις….

Είμαστε στον 21 αιώνα! Σε μια εποχή, που η γυναίκα αγωνίζεται, δουλεύει σκληρά, κατέχει θέσεις, εξουσία, μορφώνεται, διεκδικεί καθημερινά τα δικαιώματα της. Ενώ φαίνεται, να έχουν γίνει σημαντικά βήματα για να αντιμετωπίζεται ισότιμα με τον άντρα, στην ουσία τα πράγματα δεν αποδεικνύουν κάτι τέτοιο αφού παρατηρούνται καθημερινά κακοποιητικές συμπεριφορές από τους άντρες προς τις γυναίκες. Όταν σβήνουν τα φώτα και κλείνει η πόρτα του σπιτιού, τότε δυστυχώς υπάρχουν γυναίκες που πέφτουν θύματα των αντρών που μονό μέσω της βίας έχουν μάθει να λύνουν τα όποια τους προβλήματα. Ακόμα και σήμερα, ακόμα και δυναμικές γυναίκες πέφτουν θύματα κάποιων τραμπούκων αρσενικών. Θα ήθελα να στείλω ένα μήνυμα σε όλες εκείνες τις γυναίκες: Μην ξεχνάτε να διδάσκετε στα αγόρια πως πρέπει να σέβονται και να προστατεύουν τα κορίτσια ήδη από την παιδική ηλικία. Η σωστή εκπαίδευση ξεκινάει από την οικογένεια και φυσικά στη συνεχεία ακολουθεί το σχολείο το οποίο και εκείνο δεν πρέπει να συγκαλύπτει φαινόμενα κακοποίησης άλλα να τα προλαμβάνει με τη σωστή εκπαίδευση και ενημέρωση. Μη φοβάστε κανέναν που χρησιμοποιεί την μυϊκή υπεροχή για να τιθασεύσει τα θύματα του. Γιατί το θήραμα κάποια μέρα θα ξυπνήσει και θα τον κατασπαράξει

Γ3

ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ

ΚΟΥΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

ΦΟΒΟΣ 

Δυο χέρια με μώλωπες

Δυο  μάτια μαυρισμένα 

βρήκανε να πέσουνε

πάνω σε μια γυναίκα

Μια όμορφη γυναίκα 

Νοικοκυρά και μάνα

Θύμα ανδρικού αλκοολικού

Έπεσε ξυλοδαρμού 

Πρωί,  βράδυ υποφέρει 

Ο γείτονας βλέπει ,ακούει

Όμως έναν φόβο έχει

Και  δεν μιλεί.

ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ

ΑΥΤΑ  ΗΞΕΡΑΝ

Ζωγράφιζα και έτρωγα

κατακόκκινα βατόμουρα

Αυτά ήξεραν οι γείτονές μου

Από τη σκάλα έπεσα

και στο τραπέζι χτύπησα.

Αυτά ήξεραν οι συγγενείς μου

Του συζύγου μου το μάγουλο

γρατζούνισε η γάτα

Τα χέρια μου τα πόδια μου

τα φουσκωτά μου μάγουλα

μελανιάστηκαν ενώ σκαρφάλωνα

για να μαζέψω μήλα.

Αυτά έλεγε στους φίλους του

Η γάτα στους δρόμους θα κατέληγε

αν το έκανε ξανά

Εγώ όμως θα της έκοβα

της γάτας το λαιμό

Καλύτερα νεκρή

παρά χωρίς μιλιά.

ΚΟΥΣΑΡΙΔΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ

Μια στιγμή

Σαν κοίταζε στα μάτια του μωρού

και αναλογιζόταν

τι όμορφο που ήταν τούτο το θαύμα του Θεού

που πιο ωραίο δε γινόταν

Και τότε του ήρθε λογισμός

ξένος για το μυαλό του

πως δίχως τη γυναίκα του

τούτο δε θα ήταν δικό του

Σκέφτηκε ακόμα τις φορές

που κουρασμένος γυρνούσε σπιτικό τους

κι εξαντλημένος ζητούσε παρηγοριές

στις αγκαλιές και τα φιλιά τους

Σκέφτηκε τέλος το μωρό

που εκείνη έκανε με τόσο κόπο

αυτή θα του ετοίμαζε πρωινό και βραδινό

μέχρι να έβρισκε κι αυτό

κάποια για σύζυγό του

Και στη μικρή αυτή στιγμή

που το κρατούσε αγκαλιά του

να αλλάξει αποφάσισε

και να τη βάλει στην καρδιά του

ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΕΛΙΣΣΑΒΕΤ

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΟΥΣΤΑΝΙ

Ένα κόκκινο φουστάνι πληγωμένο περπατεί

Τις δουλειές να κάνει ολημερίς

Όλη μέρα δουλεύει μες στο σπίτι σαν σκυλί

Μονάχα ως το ποτάμι να πλύνει τα ρούχα

Και ως το χωράφι να φυτέψει και να μαζέψει

Δικαιώματα δεν έχει να μιλήσει

Τα πατώματα σκουπίζει και γυαλίζει

Μονή της παλεύει να σωθεί

από του Άδη τα σκοτεινά παλάτια .

ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Το φουστάνι

Ένα κόκκινο φουστάνι ματωμένο περπατάει,

κατώτερο θεωρείται γι΄αυτό κάποιος το βαράει,

είναι καταπιεσμένο χωρίς δικαιώματα,

σκοντάφτει και κυλάει μες  στα χώματα.

Ούτε ένας σημασία δεν του δίνει

και επίσης δεν μιλάει μαζί του,

γιατί δεν το θεωρεί τόσο έξυπνο,

όσο αυτούς που από τις γνώσεις τις πολλές κολυμπάν στα σύννεφα.

ΛΥΚΑΡΤΖΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Μην τις χτυπάτε…

Μην τις χτυπάτε, να τις αγαπάτε

είναι μητέρες, γιαγιάδες, αδερφές και θείες!

Μην τις χτυπάτε, να τις φιλάτε

για σας μονίμως κάνουν θυσίες!

Μην τις χτυπάτε, γλυκά να τις κοιτάτε

δεν τις αξίζει πόνος και μελανιές!

Όλοι οι άντρες μπορούν να προσφέρουν

ζεστές αγκαλιές, μα όχι ξυλοδαρμούς και στρες!

ΜΑΝΤΕΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΔΙΚΑΙΩΜΑ

Γυναίκα εσύ που είσαι ευλογημένη απ’ τον θεό

να  φέρνεις άνθρωπο στην ζωή.

Σταμάτα να πονάς ,να κακοποιείσαι

από έναν άντρα, που κι’ αυτός

γεννήθηκε από γυναίκα.

Δεν έχει δικαίωμα να σου πάρει τη ζωή μέσα απ’ τα

χέρια σου

γιατί αυτό είναι δώρο που σου δόθηκε απ’ το Θεό.

Δεν είναι ο άντρας τιμωρός σου

και κάποια στιγμή

θα τιμωρηθεί απ’ το 

Δημιουργό του.

ΛΕΜΠΕΡΙΔΗΣ ΕΡΜΗΣ

Σκέψεις...

Δεν είχες φωνή Ελίζα, είχες όμως την πένα σου για όπλο. Διαμαρτυρόσουν για την σκλαβιά που βίωνε η γυναίκα στην τότε κοινωνία της Ζακύνθου. Αναστέναζες γιατί δεν μπορούσες να συμμετέχεις στην επανάσταση του 1821. Αναστέναζες γιατί δεν μπορούσες να πάρεις αποφάσεις ζωής, ήσουν σκλαβωμένη μέσα στο σπίτι σου. Ήσουν μορφωμένη, όμως είχες μόνο δυο επιλογές: να παντρευτείς αυτόν που θα αποφασίσει η οικογένεια ή να κλειστείς σε μοναστήρι. Ο πατέρας σου σε πάντρεψε. Έφυγες στα 31 σου, χωρίς να ζήσεις…

Οι καταστάσεις άλλαξαν. Ο Διαφωτισμός με τις ιδέες του ενθάρρυνε τις γυναίκες. Οι γυναίκες μορφώνονται, γράφουν και διεκδικούν τα δικαιώματά τους, ανοίγουν τον δρόμο για τις επόμενες…

Να τες σήμερα απελευθερωμένες, Ελίζα. Συμμετέχουν στην κοινωνική, πολιτική, οικονομική και πολιτιστική ζωή. Εργάζονται, έχουν ίσα δικαιώματα…

Έχουν όμως; Φτάσαμε στο 2021 και στη σκιά της πανδημίας έχει ανθίσει ο μισογυνισμός. Σήμερα λοιπόν, στον 21 αιώνα, κάποιοι αντιμετωπίζουν τις γυναίκες ως κατώτερα όντα, τις περιφρονούν και τις απαξιώνουν θεωρώντας ότι είναι υποχείρια των ανδρών. Βρέθηκαν στην Ελλάδα το 2021 18 άνδρες που σκοτώνουν μια γυναίκα…την σκοτώνουν λόγου του φύλου της. Σκοτώνουν γυναίκες, νεαρά κορίτσια και θηλυκά βρέφη για λόγους που συνδέονται με το φύλο τους. Κίνητρό τους το μίσος απέναντι στις γυναίκες.

Σκοτώνουν, κακοποιούν και καταπιέζουν, γιατί έχουν πεπαλαιωμένες και απαράδεκτες αντιλήψεις εις βάρος των γυναικών….

Αν ήσουν εδώ σήμερα, θα έπαιρνες την πένα σου και πάλι και θα έγραφες για την θυματοποίηση των γυναικών. Θα αγωνιζόσουν για τα δικαιώματά τους, όπως αγωνίσθηκες και τότε….

ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ ΔΑΦΝΗ

Όχι…

Ποιος νομίζεις ότι είσαι

Τι δεν καταλαβαίνεις όταν σου λέω όχι

Όχι, δεν σε εμπιστεύομαι 

Όχι, δεν σου επιτρέπω

Φύγε μακριά μου

Και μην ξαναγυρίσεις

Γιατί είμαι δυνατότερη

Απ‘ όσο εσύ νομίζεις

Γιατί είμαι δυνατότερη

Και η ζωή μου αξίζει

Είτε το θέλεις, είτε όχι 

Δεν μπορείς να με αγγίζεις 

ΜΠΑΝΤΗ ΑΓΓΕΛΙΚΗ

Δεν υπήρχε διαφυγή για εκείνη

υπήρχε μόνο ο θάνατος που αναβαλλόταν διαρκώς.

Κι αυτό δεν ήταν στη φαντασία της.

Εκείνος είναι άραγε τόσο κακός;

Αυτό που θέλει είναι μια αναπαυτική πολυθρόνα,

ένα πιάτο ζεστό καλομαγειρεμένο φαγητό στο τραπέζι,

κάποιον να τον παρακολουθεί με θαυμασμό, ευγνωμοσύνη, αλλά και φόβο ενώ μιλάει.

Άκουσε κάθε άγρια λέξη

ένιωσε κάθε ματωμένο άγγιγμα

πήρε κάθε κομμάτι από τα ρούχα της, κάθε τούφα από τα μαλλιά της

και σύρθηκε στο βρεγμένο πάτωμα

γκρέμισε τον χοντρό πέτρινο τοίχο

άνοιξε τη σιδερένια πόρτα

και κράτησε την υπόσχεσή της:

ο άνεμος, ο ήλιος, το φως.

ΜΠΑΝΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΠΙΑ

Δεν ντρέπεται πια και δεν φοβάται

είναι η ίδια το σώμα και η ψυχή της 

μία γυναίκα που χαμογελά χλωμά

έχοντας ζήσει έξι από τις επτά ζωές της.

Το πρόσωπό της άδειο, βυθισμένο στο πάτωμα

κοιτάζει τον ήλιο με μάτια κλειστά.

Ένα άνοιγμα στον τοίχο

αφήνει μία φωνή μέσα στο σκοτάδι.

Έχει μέσα της όλα όσα χρειάζεται.

Είναι έτοιμη να φύγει.

ΜΠΑΤΣΙΛΑ ΔΗΜΗΤΡΑ

Η μοίρα μου η άτιμη σε κίνδυνο με βάζει

Το μάτι μου ματωμένο από τις γροθιές

Ρούχα, μαλλιά και  χέρια δακρυσμένα

παραπονιούνται για το ξύλο που έφαγαν χθες.

Ένα θηρίο ανήμερο στο σπίτι  περιμένει

να έρθει η μέρα που ξυπνώ κι η νύχτα που θα με ’βρει

Μέχρι και η ίδια η ζωή τον πόνο μου επιβλέπει

Κι ένα ανθρώπινο ζώο τη σάρκα τη βαράει.