Για έβδομη  συνεχή χρονιά οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ΄ τάξης του 3ου Γυμνασίου Θέρμης και στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας συνεχίζουν να ασκούνται στη δημιουργική γραφή. Τα παιδιά έτσι αναπτύσσουν τη σκέψη, τη γλώσσα, τη φαντασία και την δημιουργικότητά τους. 

    Γενικά στόχος μας είναι να ωθήσουμε τα παιδιά στη δημιουργική γραφή και να κατανοήσουν ότι αυτή είναι που δίνει μορφή στις ιδέες και τα συναισθήματά  τους και τις εξωτερικεύει! 

    Φέτος οι μαθητές και οι μαθήτριές μας στη διάρκεια των μαθημάτων  διδάχτηκαν Δημοτική Ποίηση και συγκεκριμένα το τραγούδι: "Του γεφυριού της Άρτας". Τα παιδιά εντρύφησαν στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Δημοτικής Ποίησης και αντιλήφθηκαν ότι αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας μας. Ζητήσαμε από τους μαθητές και τις μαθήτριές μας να γράψουν παραλλαγές του "Γιοφυριού της Άρτας" ή τις δικές τους παραλογές. Το αποτέλεσμα μας δικαίωσε όλους!

Υπεύθυνες καθηγήτριες της παραπάνω δράσης είναι οι φιλόλογοι: 

Γιάγκου Σταυρούλα, Ιγγλέση Ευαγγελία & Ραφτούδη Δήμητρα.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ - Α΄  ΤΕΤΡΑΜΗΝΟ 

(ατομική ή ομαδική)

*Δημιουργήστε  παραλλαγή της παραλογής:

 " Του γιοφυριού της Άρτας"  που έχετε διδαχθεί

* Δημιουργήστε μια δική σας παραλογή

* Οπτικοποιήστε την παραλογή σας (δημιουργήστε ένα βίντεο & επενδύστε το μουσικά)

ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ - Β΄  ΤΕΤΡΑΜΗΝΟ 

(ατομική ή ομαδική)

* Έχοντας ως βασικό θέμα: την ανάγκη της θυσίας της ατομικής ευτυχίας για την ωφέλεια του κοινωνικού συνόλου δημιουργήστε ένα ποίημα με χαρακτηριστικά μοντέρνας ποίησης

Γ1

εργάστηκαν οι μαθητές και οι μαθήτριες:

*Αξάρης Φίλιππος

*Ανθουλάκης Νικόλαος

*Βουκάντση Αικτερίνη

*Βουτσουκάκη Μαρία -Ελένη

*Δαβίτη Αναστασία

*Αναστάση Ιωάννα  - Γουλιέλμου Ευγενία

*Βαβαδέρης Ανδρέας - Ζιάμπα Ελένη

*Βλαχάβα Νικολέτα - Βασιλιάδου Αγάπη

*Γαντά Νικολέτα - Γεωργιάδου Ναταλία

*Γεωργούλας Γεώργιος - Γρηγοριάδης Χρήστος

*Γεωρτζόγλου   Αγαμέμνων- Δημητρίου Βασίλης & Δίτσιος Κωνσταντίνος  

*Αλεπάκης Βαλάσης -  Βαρυτιμιάδης Παναγιώτης - Ζαρογιάννης Ζήσης    

       & Βαβουλιώτης Ιωάννης

ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΗΣ ΤΟ ΓΙΟΦΥΡΙ

   Εξήντα πέντε μάστορες και χίλιοι δυό εργάτες 

    γιοφύρι θεμελίωναν στης Λάρισας τον κάμπο.

    Και τρέχαν και παιδεύονταν να χτίσουν το γιοφύρι! 

    Εκείνο δεν εστέριωνε και όλο εγκρεμιζόταν.

    Αναστενάζουν μάστορες και κλαίνε οι εργάτες 

    που όλο το θεμέλιωναν κι εκείνο εγκρεμιζόταν.

    Κοράκι επέταξε ψηλά,  στην άκρη στο γιοφύρι, 

    δεν έκραζε σαν τα πουλιά, μα δε μιλούσε κιόλας

    μα με τα μάτια έδειχνε πως κάτι αποζητούσε.

    Ξάφνου με ανθρώπινη λαλιά γυρνάει και τους λέει:

    «Για να στεριώσει άνθρωποι ετούτο το γιοφύρι 

    θυσία του χρειάζεται με ανθρώπινη λαλίτσα

    μήδε κοκόρι θέλουμε, μήδε κάποια πουλάδα

    μονάχα του αρχιμάστορα την κόρη την μεγάλη.» 

    Και τ’ άκουσε ο αρχιμάστορας και πέφτει να πεθάνει.

    Πως να χωρέσει η καρδιά την κόρη του να δώσει;

    Και σκέφτεται και οδύρεται ποια απόφαση να πάρει.

    Στέλνει κοράκι να της πει αργά να ανηφορίσει

    να μη βιαστεί για να ντυθεί μα αργά να πάει κοντά του.

    Και φεύγει το πετούμενο στην κόρη να μηνύσει:

    «Ντύσου, στολίσου γρήγορα σε θέλει ο πατέρας.

    Βιάζεται λέει να σε δει σε θέλει εκεί κοντά του».

    Και ντύνεται σαν άγγελος και τρέχει στον πατέρα. 

    Την βλέπει ο αρχιμάστορας κοντά να πλησιάζει.

    Και η καρδία του σκίζεται που ξέρει τι θα γίνει.

    Πηγαίνει η κόρη γελαστή και τον ρωτάει με χάρη:

-Πατέρα μου τι έγινε; Προς τι τόση βιασύνη;

    -Ήθελα κόρη μου καλή να με βοηθήσεις λίγο. 

    Μου έπεσε η βέρα μου μέσα εις τα θεμέλια.    

Μα πως να μπώ και πως να βγώ εγώ για να την πάρω.

    -Μη σκάς εσύ πατέρα μου εγώ θε να κατέβω.

    Καλά καλά δεν έφτασε μήδε μέχρι την μέση

    και αρχίσαν οι μαστόροι ντουβάρια να πετάνε.

    «Μα μη πετάτε μάστοροι είμαι εγώ εδώ μέσα, 

    να ανέβω περιμένετε να βρώ το δαχτυλίδι.»

    Μα εκείνοι δεν ακούγανε σταματημό δεν είχαν,

    άλλος κρατούσε το μυστρί και άλλος την τσουγκράνα, 

    και με γοργό ρυθμό κοιτούσαν να τελειώνουν.

    Ξάφνου ακούγεται φωνή βαριά και όλοι σταματάνε.

     Γυρνάνε πίσω τι να δούν, χάμω τον αρχιμάστορα, 

    να κλαίει να οδύρεται και να μοιρολογάει.

    «Την ξέρω εγώ την μοίρα μου, τρείς έχασα γυναίκες.

    Να θυσιάζω μια ζωή αυτούς που αγαπάω,

    Τη γυναίκα στης Άρτας το γιοφύρι, μάνα στην Αθήνα.

    και τώρα κόρη χάνεται η μεγαλύτερή μου.

    Να μην στεριώσει εύχομαι ετούτο το γιοφύρι, 

    να τρέμει , να γκρεμίζεται και όποιος περνάει να πέφτει»

    -Πατέρα μου τέτοια κατάρα μη λέγεις και γρήγορα άλλαξε την,

     κι έχω αδερφάδες άλλες τρείς μη τύχει να περάσουν.

    Ετούτο το γιοφύρι εδώ σαν τα ψηλά βουνά να μένει 

    μην τύχει και περάσουνε οι τρείς μου αδερφάδες!

ΑΞΑΡΗΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ , Γ1

ΕΝΑ ΠΟΥΛΙ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ

Καθώς η μέρα σώπασε και πλάκωσε ησυχία

ένα πουλάκι πέταγε, ένα πουλάκι κελαηδούσε.

Σαν ήξερε τη συμφορά, σαν ήξερε το δράμα

πενήντα επτά και άλλοι τόσοι θυσία μεγάλη εκάναν!

Και το πουλάκι πια έκλαιγε και δεν κελαηδούσε

Σαν ήξερε τη συμφορά, σαν ήξερε το δράμα,

σε παραμύθι πια δεν ήταν συμβουλή να δώσει .

Γιατί πια, μία ήταν η θλιβερή αλήθεια:

«Αν δεν στοιχειώσετε άνθρωπο,  ράγα δεν στεριώνει!»

Και χάραξε ο ουρανός και χάραξε το χώμα.

Εκατόν δεκατρείς οι άνθρωποι, αυτή  ήταν η θυσία.

Και το πουλάκι έλεγε και σιγοθρηνούσε

Σαν ήξερε τη συμφορά, σαν  ήξερε το δράμα,

και πια στον ήλιο ψάχνανε της μοίρας τις αλήθειες,

Εμείς να μείνουμε ασφαλείς και χιλιοευλογημένοι!

ΑΝΘΟΥΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, Γ1

-

ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Σαρανταπέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες

ολημερίς εχτίζαν το μετρό μα τελειωμό δεν είχε.

Αρχή έκανε ο δήμαρχος και έσκαψε μια τρύπα.

Καιρό πολύ έμεινε εκεί μα σκέψη άλλη καμία.

Τα χρόνια πέρασαν και οι υπεύθυνοι αποφασίσαν

πως είναι απαραίτητος ο υπόγειος συρμός

για να σωθούν οι κάτοικοι απ’ την ταλαιπωρία!

«Μα οι πόροι δεν είναι αρκετοί για την κατασκευή του.

Χωρίς πολλά κονδύλια ξανά θα ακυρωθεί.»

Τότε η Ευρωπαϊκή Ένωση έδωσε τη λύση

και χρήματα δοθήκαν για να γίνει το μετρό.

Κι ακόμη μια φορά οι εργασίες ξαναρχίσαν!

Μπροστά οι δύο μετροπόντικες Γιωρίκας και Κωστίκας.

Δεν είναι όμως γρήγοροι πολύ, το έργο μένει πίσω.

Και τώρα νέο πρόβλημα έχουν να αντιμετωπίσουν.

Πολύτιμα αρχαία βρέθηκαν μπροστά στους δυο εκσκαφείς.

Μοιρολογούν οι μάστοροι και κλαιν’ οι μαθητάδες:

«Αλίμονο στους κόπους μας, κρίμα στις δούλεψές μας.

Πάλι το έργο σταματά, τα αρχαία τι θα γίνουν;»

Λαμπρό άγαλμα τότε μίλησε μ’ ανθρώπινη λαλιά:

«Αν τ’ αρχαία δε φύγουν, μετρό ούτε στη φαντασία.

Τον τόπο που τόσα χρόνια βρίσκονται  θα στερηθούν,

Όλα θα μετακινηθούν και μουσείο θα στολίσουν.»

Ένας χτυπάει με το σφυρί κι άλλος με την αξίνα

τον αρχαίο πολιτισμό να τον εξεριζώσουν.

Λέγεται πως  το έργο πια κοντεύει να τελειώσει.

Αν και εγκαίνια γίνανε γι΄ αυτό πολλές φορές

Ούτε ένας συρμός στη ράγα,  απλά  μόνο διασυρμός! 

ΒΟΥΚΑΝΤΣΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ, Γ1-

ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ

Τριάντα χρόνια πέρασαν σ΄ αυτή εδώ τη χώρα

που υπουργός εδήλωσε : «Μετρό θα φτιάξω τώρα!»

Μα ακόμα περιμένουμε να έρθει τούτη μέρα

που σπίτι μας θα φτάνουμε χωρίς λεπτό να χάνουμε.

Πρωθυπουργοί, πολιτικοί , εδώσαν υποσχέσεις     

κορδέλα θα έκοβαν μες στην τετραετία. 

Και όμως το λησμόνησαν και πήραμε άλλο δρόμο

μας κούρασε η αναμονή και τούτη η φασαρία. 

Αρχαιολόγοι έσκαψαν εκεί στην Βενιζέλου

ευρήματα πολλά και ψάχνουνε να τα βάλουν.  

Σα δεν μας έφταναν αυτά θέλαμε φλάιοβερ! 

Η πόλη γέμισε μ΄ αμάξια και γίνεται χαμός.

Τα χρήματα κι ο χρόνος μας, θυσία τόσα χρόνια!

Κι έτσι μια μέρα με σύννεφα στον ουρανό,

κουράστηκε ο κόσμος το μετρό να περιμένει!    

Στους δρόμους ξεχύθηκε το παράπονο να πει,

μπας και εισακουστεί το αίτημά του για εκείνο.

Ζημιές πολλές έγιναν στο κέντρο της Σαλονίκης,

ο δήμαρχος το κεφάλι του στον τοίχο εχτυπούσε,

πως άραγε θα καθησύχαζε τ΄ άγρια τα πλήθη.  

-

Τότε ένα αλλόκοτο πτηνό κάθισε κοντά του

μήτε του κελάηδησε, μήτε ζήτησε κάνα σπόρο,

παρά την λύση έδωκε στο φουκαρά τον Στέλιο.

Του ΄πε με σοβαρή λαλιά στην Νέα Ελληνική :

«Αν τα λεφτά του ο κόσμος δεν δει να παν στα έργα,   

τότε ξέχνα τη θητεία στην επόμενη τετραετία!»

Τ ΄άκουσε αυτά ο Αγγελούδης και σκιάχτηκε πολύ.

Και τους εργολάβους τηλεφώνησε επί τόπου,

να επιταχύνει τις δόλιες τις διαδικασίες.

Και κάπως έτσι θα τελειώσει η ιστορία μας,           

με ζημιές πολλές και μεγάλες τρύπες στα πορτοφόλια.

Αλλά σε λίγο στο υπερσύγχρονο μετρό θα κάνω βόλτα,

κρατώντας μια όχι και τόσο δα μικρή μαγκούρα!         

ΒΟΥΤΣΟΥΚΑΚΗ ΜΑΡΙΑ - ΕΛΕΝΗ, Γ1

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ  ΧΡΟΝΟΥ

Στο έδαφος του χρόνου, κτίζουμε πύργους,

Πέτρα πάνω σε πέτρα, στη φωτεινή σκιά των ονείρων μας. 

Με κοφίνια γεμάτα ελπίδα, οι εργάτες του αύριο, 

Στοιχειώνουν τη γη με χτίσιμο, σαν πανίσχυρο έργο.

Μπροστά στο μέλλον, στην ατέλειωτη πρόκληση, 

Κατασκευάζουμε γέφυρες ανάμεσα σε αρχέγονες σκέψεις.

Κάθε στιγμή είναι λίθος, κάθε βήμα χαράζει, 

Στο χτίσιμο που στοιχειώνεται, η ζωή αποκτά νόημα.

Στο ύψωμα της προόδου, με ελπίδα ως καθοδήγηση,

Δημιουργούμε χώρους για όνειρα, για αγάπη και προσμονή.

Κτίζοντας με λογοτεχνία τα βήματα της πνευματικής οδύσσειας, 

Η ιστορία που στοιχειώνεται, γράφεται στις σελίδες του χρόνου.

ΔΑΒΙΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ, Γ1

ΜΕΤΡΌ Ή ΠΑΙΔΙ;

Ξημέρωναν χαράματα στη Σαλονίκη κάτω,

οι μάστορες κοπιάζανε πολύ για να το χτίσουν,

ολημερίς προσπάθειες έκαναν ως το βράδυ.

Άντρες και γυναίκες με αδικοχαμένους κόπους

και με παιδιά στην αγκαλιά θρηνούσαν για το έργο. 

Ο φωτεινός άγγελος με λύση εκατέβη,

λέγοντας το χειρότερο που ήθελαν να ακούσουν.

"Αν παιδί δεν θυσιαστεί, μετρό δεν θα στεριώσει,

παιδί ανώτατου εργάτη πρέπει να εκλεγεί

για την επίτευξη του έργου η μόνη λύση." 

Τα πόδια της μάνας κόβονται στο άκουσμα αυτό

και τα κλάματα έβαλε πάνω απ' το παιδί της.

Ωστόσο επιλογή δεν είχε παρά να δεχτεί,

εφόσον το κοινωνικό συμφέρον την έπνιγε.

Έτσι φωτιά μεγάλη άναψαν για την θυσία,

με μόνο σκοπό τον αιώνιο ύπνο του παιδιού.

Με ραγισμένη την καρδιά το έριξε η μάνα,

θέλοντας να πιστέψει ότι αυτό είναι σωστό.

Τρίλεπτο κλάμα η απάντηση του παιδιού αυτού,

με τους εργάτες και την μάνα μαζί του να θρηνούν. 

 ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΙΩΑΝΝΑ - ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΥ ΕΥΓΕΝΙΑ, Γ1

Η ΘΥΣΙΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Η τύχη τους το όρισε ν’ ανέβουνε στο τρένο.

Τριακόσ’ πενήντα άνθρωποι μικροί μα και μεγάλοι.

Άλλοι για σπουδές ξεκίνησαν κι άλλοι για ταξίδι.

Μοιραία όμως θα ΄τανε αυτή η διαδρομή τους!

Γιατί τους έλαχε να γεννηθούν σ’ αυτήν εδώ την χώρα,

που οργάνωση και προσοχή σπάνια θα συναντήσεις!

Αχ μάνα Ελλάδα που τα παιδιά σου δεν προσέχεις!

Αδύνατο ήταν η σύγκρουση αυτή να αποφευχθεί.

Όμως δε μπορούσαν τα θύματα να το φανταστούν,

ούτε οι μανάδες που συνεχώς τηλεφωνούσαν.

Ωστόσο δεν απαντούν τα μονάκριβα παιδιά τους,

που είχαν δώσει ήδη τις ζωές τους άθελά τους.

Πενήντα εφτά τα όνειρα που ήλιος δεν τα είδε!

Μα δυο ήρωες, μερικούς κατάφεραν να σώσουν,

την ζωή τους ρισκάροντας άλλους για να γλιτώσουν.

Μάνα καθόταν κ΄ έκλαιγε δίπλα απ΄τα συντρίμμια,

πουλί πετάει και κάθεται ίσια απέναντί της:

«Μάνα μη μοιρολογάς, για λόγο πήγε ο γιος σου!

Άδικα δεν χάθηκε, αυτός ούτε κι οι άλλοι!

Χάρη στη θυσία αυτή μάθημα πήρε η χώρα.

Άλλες μάνες γιους και κόρες δε θα κλάψουν!»

Με μιας την άφησε και επέταξε μακριά της

Και οργή στον πόνο δίνοντας δεν κλαίει τώρα η μάνα.

Σκέφτεται γιατί εκείνη τον γιόκα της να χάσει

για να μπορέσουν να σωθούν παιδιά άλλων μανάδων .

Σκουπίζει τα δάκρυα μα παρηγοριά δεν έχει.

Τρένο βλέπει να περνά πηδά πάνω στις ράγες

Αφού ανούσια είναι η ζωή,  χωρίς τον άγγελό της!

ΒΑΒΑΔΕΡΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ - ΖΙΑΜΠΑ ΕΛΕΝΗ, Γ1

(ΑΠ)ΑΙΣΙΟ ΤΕΛΟΣ

Mιά μάνα έχει ένα γιο , κι ένα παλικάρι ,

Τον θέλαν για γαμπρό όλες στο  χωριό,

 αρχίσαν να του μιλούν, μα  τούτος  σημασία!

Μιά μέρα η μητέρα του, βέρα είπε  να λάβει. 

Τούτος όμως  άλλη γυναίκα ήθελε να πάρει. 

Η μητέρα του το ‘μαθε,  και να δεχτεί αρνήθη!

Τούτος όμως έφυγε δίχως άλλη επιλογή.

Κατσίκα  τον συνάντησε   με ανθρωπινή λαλιά του είπε:

«Η αγαπητικιά  σου άλλον γυρεύει, πίστεψέ το!

Θυσία πρέπει να κάνεις, την μάνα  να σκοτώσεις.»

Σκεπτόμενος ο γιος πήγε από κοντά και την εβρήκε.

Έφτασε και την γυναίκα του είδε να μοιχεύει.

Ταπεινωμένος ένιωσε και πολύ βαργωμισμένος!

Τσακωμός ξέσπασε κι όμως λύση δεν εβρέθη.

Σίγουρος γύρισε και με τσεκούρι την θανατώνει.

Άλλη ενυμφεύτηκε και τα παιδιά του μεγαλώνει.

Και ζήσανε αυτοί καλά και ο γιος με τη σωστή γυναίκα.

 ΒΛΑΧΑΒΑ ΝΙΚΟΛΕΤΑ - ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ ΑΓΑΠΗ, Γ1

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ

Εξήντα πέντε μάστορες , σαράντα μαθητάδες 

ένα κάστρο εχτίζανε στου βουνού την άκρη

ολημερίς το χτίζανε το βράδυ γκρεμιζόταν.

Στου κάστρου τα θεμέλια πνεύμα κακό υπήρχε 

του ύπουλου του  άρχοντα που τώρα πια δεν ζούσε!

Μοιρολογεί ο βασιλιάς, κλαιν οι βασιλοπούλες!

“Αλίμονο στη μοίρα μας, κρίμα στο ριζικό μας

 ολημερίς να χτίζεται το βράδυ να γκρεμιέται”.

Μια αλεπού εφάνηκε κι επήγε εκεί σιμά τους

την λύση τους εφώναξε  με ανθρώπινη λαλίτσα:

“Αν δε στοιχειώσετε άνθρωπο, το κάστρο δε στεριώνει”.

Τότε ο βασιλιάς αμέσως βρήκε μία λύση , 

Την κόρη του την όμορφη  να πάει να θυσιάσει. 

Η    κόρη του   κρυφάκουσε κι εκίνησε να φύγει.

Ο βασιλιάς έδωσε άλλη εντολή αφού η κόρη εχάθη.

 Διέταξε να εκτελεστεί η δεύτερη η κόρη! 

Τ’ άκουσε η βασίλισσα και του θανάτου πέφτει.

Τον βασιλιά εσκότωσε με εύκολη παγίδα!

Μάνα και κόρες έζησαν πολύ ευτυχισμένες.

Το  κάστρο εθεμελιώθηκε  κι έφυγε η κατάρα!

 ΓΑΝΤΑ ΝΙΚΟΛΕΤΑ – ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ ΝΑΤΑΛΙΑ, Γ1

ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΧΩΡΙΟ 

Σ’ ένα χωριό στην ύπαιθρο, πέρα στην επαρχία,

Το θέρος πάλι έφτασε, οι ζέστες ξαναήρθαν.

Μα φέτος ανυπόφορο ήταν το καλοκαίρι.

Καίγονταν καλλιέργειες, ξεραίνονταν τα χόρτα,

κι οι προμήθειες τέλειωναν και θα ‘ρχονταν η πείνα.

Όμως μια νύχτα ο δήμαρχος ένα όνειρο είδε

που έδωσε απάντηση στα ερωτήματά του.

Ήτανε στα χωράφια του ένα κοράκι μαύρο,

τον κοίταξε, πλησίασε και έκατσε στο φράχτη,

Και με ανθρώπινη φωνή τού είπ’ αυτά τα λόγια:

«Σ’ αυτό το μέρος έπεσε πολύ φριχτή κατάρα,

που μόνο μια αγνή ψυχή μπορεί να την εδιώξει.

Για να σωθεί ο τόπος σου υπάρχει ένας τρόπος,

που είναι ο μοναδικός για να βρέξει και πάλι.

Την όμορφη την κόρη σου πρέπει να θυσιάσεις»!

Τα άκουσε ο δήμαρχος και γέμισε με θλίψη,

το δίλημμά του δύσκολο, τί άραγε να κάνει;

Η σύζυγός του πέθανε, κρίμα είναι κι κόρη!

Όμως για χάρη του χωριού θα πρέπει να το κάνει.

Τ’ άλλο πρωί ο δήμαρχος πήγε στις αποθήκες,

Αλλά τα αποθέματα είχαν σχεδόν τελειώσει.

Και τότε εμφανίστηκε ένα μεγάλο φίδι,

Πλησίασε, του μίλησε, με τη φωνή ανθρώπου:

«Να ξέρεις ότι άδειασαν όλες οι αποθήκες

κι όλοι σου οι κάτοικοι σύντομα θα πεθάνουν,

αφού δε θα ‘χουνε φαΐ καθόλου για να φάνε.

Γι’ αυτό κι εσύ την κόρη σου θα πρέπει να μου φέρεις.

Θα πρέπει να θυσιαστεί για τις ζωές των άλλων.

Αυτήν θα περιμένω ‘γω κάτω από τα στάχυα,

μα δε θα ‘μαι εδώ πολύ, αμέσως φώναξέ την».

Δεν ήθελ’ εξαιτίας του τόσες ψυχές να φύγουν,

γι΄ αυτό και πήγ΄ ο δήμαρχος την κόρη να φωνάξει.

«Κόρη μου, σε παρακαλώ, βοήθησε με λίγο,

Έχασα το ρολόι μου εκεί κοντά στα στάχυα.

-Μη νοιάζεσαι πατέρα μου, του είπε η κοπέλα,

Περίμενε σε δυο λεπτά θα στο ‘χω φέρει πίσω».

Και κατευθείαν έτρεξε και πήγε να το ψάξει.

Μα το ρολόι χάθηκε, είδε μόνο το φίδι.

Και τότε τούτο όρμησε, την δάγκωσε στο πόδι.

Έτσι η κόρη πέθανε, σωριάστηκε στο χώμα.

Τα είδ’ αυτά ο δήμαρχος κι έχυσε μαύρο δάκρυ!

Τότε μαζί του έκλαψαν τα σύννεφα ‘κει πάνω.

Έτσ’ η κατάρα λύθηκε και έβρεξε και πάλι

Και το χωριό του σώθηκε, τα δέντρα ξανανθίσαν.

Παρηγοριά στον δήμαρχο ήταν αυτό το πράγμα:

Ο θάνατος της κόρης του, ανάσταση της φύσης! 

ΓΕΩΡΓΟΥΛΑΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ - ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, Γ1

Η ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ 

Μία φορά και έναν καιρό σε ένα βασίλειο

κατοικούσε ένας βασιλιάς μεγάλος και τρανός
η επιθυμία του να τελειώσει το κάστρο

ήταν ο πιο σημαντικός σκοπός στην ζωή του.

 Όμως αυτό που τον κρατούσε πίσω ήταν η πύλη

την μέρα την έχτιζαν, το βράδι γκρεμιζόταν.

Μία μέρα έγινε κάτι πολύ διαφορετικό

μία αρκούδα εμφανίστηκε κι  είπε στον βασιλιά:

"ο τρόπος ένας  την μονάκριβη κόρη σου να θυσιάσεις

ώστε η πύλη του κάστρου να στεριωθεί για πάντα."

Η καρδιά του βασιλιά ράγισε κατευθείαν

όμως ήξερε ότι πρέπει να κάνει το σωστό 

Έτσι ο βασιλιάς διέταξε τους υπηκόους όλους

την κόρη του να φέρουν στην πύλη αυτού του κάστρου.

Αυτή χωρίς να ξέρει την αιτία συμφώνησε

κι ακολούθησε τις διαταγές του ξακουστού του κύρη

έπειτα όταν έφτασε η κόρη του στην πύλη

ο βασιλιάς της είπε ότι έπεσε το στέμμα!

‘Ετσι αυτή   είχε απασχοληθεί με το βασιλικό το  στέμμα

και ο βασιλιάς επέταξε λίθο πολύ μεγάλο! 

Τότε η πύλη φτιάχτηκε, κι 'ναι πάντα στεριωμένη!

ΑΛΕΠΑΚΗΣ ΒΑΛΑΣΗΣ - ΒΑΒΟΥΛΙΩΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ - ΒΑΡΥΤΙΜΙΑΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ - ΖΑΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΖΗΣΗΣ, Γ1

ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΤΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Σε χωριό μαγικό, γέφυρα εντυπωσιακή, 

«Γεφύρι της Αναστοχαστικής Φαντασίας»  ονομάζεται.

Το χτίζουν με μεράκι, χαρά και παραφωνία, 

κι όμως, σαν παραμύθι, σπανίζει σαν σκιά.

Κατασκευαστές, με όραμα και επιθυμία, 

πάντα το ξαναχτίζουν, όνειρα σε ορχήστρα. 

Σαν ανίκητος δράκος, το γεφύρι γελά, 

στον χορό της ανακατασκευής, θεατής η φαντασία!

Κάθε φορά που ολοκληρώνεται, η ολίσθηση πικρή.

Μια κουκουβάγια τους ενημερώνει:

"Με θυσία ανθρώπου μόνον, το γεφύρι θα στεριώσει"

Τότε ο Δήμαρχος του χωριού, με καρδιά γεμάτη φιλοδοξία, 

προσφέρθηκε να γίνει η θυσία, πράξη ευγενική. 

Περπατώντας στο γεφύρι, σαν θεός ανεπηρέαστος, 

κλείστηκε στο μυστικό, με σκέψη αποφασιστική.

Καθώς οι καρδιές κρατούσαν ψηλά την αναμονή, 

ο Δήμαρχος, στα σκοτεινά, έδωσε τη θυσία. 

Κι έτσι, ξεκλείδωσε το γεφύρι από τα δεσμά του. 

ΓΕΩΡΤΖΟΓΛΟΥ ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ – ΜΑΡΙΟΣ, ΔΙΤΣΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, Γ1

Γ5

εργάστηκαν οι μαθητές και οι μαθήτριες:

*Δρούζα Όλγα Άννα

*Καραγιάννης Λυμπέρης

*Λευκόπουλος Δημήτριος

*Μακρίδης Κωνσταντίνος

*Μακρίδης Νικόλαος

*Ψωμαδάκης Δημήτριος

*Γεωργακάκη Νικολέτα - Καρακούση Αναστασία & Κιούση Ελένη

*Ζιώγα Γεωργία  - Ζεπίδου Μαρία - Καρκατζούνη Παρασκευή &              Κουτσούνη Μόνικα

*Κουσαρίδου  Φωτεινή  Βασιλική - Λάρου Άννα

ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ ΤΟ ΓΙΟΦΥΡΙ

Εξήντα πέντε μάστοροι και τριάντα μαθητάδες,

γιοφύρι έχτιζαν στης Σπάρτης το ποτάμι

Κάθε μέρα το έφτιαχναν το βράδυ γκρεμιζόταν.

Κάθε μέρα κουραζόντουσαν όλο και πιο πολύ,

θρηνούσαν τους κόπους τους για να χτιστεί το γιοφύρι
 κι έλεγαν όλοι μαζί, μαστόροι και μαθητάδες

«Τζάμπα οι δουλειές μας, τζάμπα η πολύ κούραση μας,

Όλη μέρα χτίζουμε κάθε βράδυ γκρεμίζεται,

Τι να κάνουμε πια με τούτο τ’ άχτιστο γιοφύρι!»
 Τότε κοράκι εμφανίστηκε σ’ αυτούς και λέει

«Γιοφύρι για να χτιστεί ανθρώπινη θυσία θέλει,

Και μην είναι ξένος, ούτε ορφανός ή διαβάτης ,

Αλλά του πρωτομάστορα η όμορφη γυναίκα

Που ‘ρχεται κάθε μέρα να σας δώσει κουράγιο».

Ησυχία έπεσε στ’  άκουσμα των τραγικών νέων,

Ο πρωτομάστορας κενό κοίταξε δίχως φωνή

Τότε λέει στο κοράκι να πει στην λυγερή:

Αργά ντυθεί, αργά αλλαχτεί, αργά να πάει το γιόμα,

αργά να πάει και να διαβεί της Σπάρτης το γιοφύρι.

Και το κοράκι δε παράκουσε κι επήγε και είπε:

«Αργά ντύσου, Αργά άλλαξε, Αργά να πας το γιόμα,

Αργά να πας και να διαβείς της Σπάρτης το γιοφύρι».

Και την ώρα που αργά πήγαινε προς το γιοφύρι

του ήρθε του πρωτομάστορα, ένα σχέδιο στο μυαλό.

Να στοιχειωθεί ο ίδιος μες  το γιοφύρι το δικό του.  

Τότε ο πρωτομάστορας είπε στους μαστόρους:

-Εγώ θα στοιχειωθώ στο γιοφύρι, όχι η Λυγερή. 

Και απόρησαν οι μάστορες και οι μαθητάδες:

-Καλά, θα δώσεις την ζωή σου για μία γυναίκα 

«Δεν είναι μια γυναίκα είναι η μητέρα των γιων μου,

η ίδια γυναίκα που κάνει τα πάντα για όλους,

θέλω οι γιοί μου να ζήσουν με αυτή τη γυναίκα.»

 Κι έτσι κατέβηκε ο μάστορας στην κάμαρα

Έτσι τον στοίχειωσαν μέσα στης Σπάρτης το άτυχο γιοφύρι.

Τότε κατέφθασε η Λυγερή με ένα χαμόγελο,

απόρησε που είναι ο καλός πρωτομάστορας,

ράγισε η καρδιά της, στα νέα του θανάτου του. 

Τότε ακούγεται η φωνή του πρωτομάστορα 

«Γιοφύρι γερό, στερνό και δυνατό να χτιστεί 

Και οι γιοι μου να το διαβαίνουν με ασφάλεια.»

Και χτίστηκε της Σπάρτης το γιοφύρι δυνατό,

στερνό και ασφαλές ήταν για όλους τους διαβάτες.

ΔΡΟΥΖΑ ΟΛΓΑ- ΑΝΝΑ

ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΓΑΠΗ

Τρεις ήταν οι μάστοροι εξήντα οι μαθητάδες

Γιοφύρι θεμελιώνουν γιοφύρι θέν να χτίσουν.

Μέρες περνούσαν χτίζοντας, το βράδυ όλο χαλιόταν.

Μίαν ημέρα βροχερή, οι ουρανοί ανοίγουν, γίνονται γαλανοί.

Ακούγεται  λεπτή φωνή να σιγοτραγουδάει:

«Γιοφύρι αν θε να χτίσετε, θυσία μεγάλη ετοιμάστε.

Την όμορφη τη λυγερή, του πρωτομάστορα τη λατρευτή!

Ο πρωτομάστορας θρηνεί την όμορφη γυναίκα.

Ζητάει από τον πρώτο μαθητή να πάει να την φωνάξει.

Τρέχει η γυναίκα να διαβεί και με τον άντρα ν’ ανταμωθεί.

Σαν βλέπει ο πρωτομάστορας τη δόλια τη γυναίκα,

τρέχει γοργά και προς αυτή μήπως καταφέρει να σωθεί.

Δεν προλαβαίνει καλά καλά να φτάσει στο γιοφύρι,

Σαν αντικρίζονται ξανά ζευγάρι αγαπημένο,

ο μάστορας της εξηγεί με πρόσωπο θλιμμένο.

«Σε συγχωρώ αφέντη μου ας είναι για καλό σας»

Μα δεν αρκέστηκε σ’ αυτό ο άντρας και της λέει:

« Δε θα σ’ αφήσω λυγερή να μου πεθάνεις μόνη».

Πηδάει ο πρωτομάστορας στην τρίτη την καμάρα,

Τον αγκαλιάζει η λυγερή με δάκρυα και λαχτάρα.

«Χτίστε μας μάστορες και στους γειτόνους πείτε

Πως η αγάπη μας εστέριωσε ετούτο το γεφύρι

Κι όλο τον κόσμο αν ψάξετε, ποτέ δεν θα τη βρείτε!»

ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΛΥΜΠΕΡΗΣ, Γ5

ΤΟ ΧΤΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΠΥΡΓΟΥ

Σαράντα μάστοροι και εξήντα μαθητάδες

έχτιζαν κι εθεμελίωναν τον πύργο τον λευκό.

Ολημερίς το χτίζανε το βράδυ γρεμιζόταν

μοιρολογούν οι μάστορες και κλαιν οι μαθητάδες

και όταν όλοι έκλαιγαν έρχεται ένα μυρμήγκι

και κάθεται στου πρωτομάστορα την εργαλειοθήκη:

<<Μην προσπαθείτε άλλο, τζάμπα θα παν οι κόποι σας, 

για να στεριώσει ο πύργος χρειάζεται θυσία

και μην θυσιάσετε ορφανό, μη ξένο, μη διαβάτη

παρά του πρωτομάστορα την όμορφη γυναίκα>>.

Το ακούει ο πρωτομάστορας και λύπη τον κυριεύει

όμως το καθήκον του πολύ καλά το ξέρει

και λέει στο μυρμήγκι : «Φέρε την γυναίκα του απ' το σπίτι»

Ενώ την βλέπει να φτάνει του προκαλείται ρίγος

σαν ένα φάντασμα μπροστά στα μάτια του να βλέπει

ενώ περπατάει βλέπει τον γκρεμισμένο πύργο

και χωρίς λόγια καταλαβαίνει τι θα ‘πρεπε να κάνει.

αυτή η σκηνή δε μου 'ναι άγνωστη, πολύ καλά την ξέρω

η μάνα μου χτίστηκε στην Άρτα κι αδελφή μου στις Πρέσπες

και εγώ τώρα στον πύργο τον λευκό θα ξεψυχήσω!»

Πάει στην στήλη με την Ελληνική σημαία

και θηλιά δένει γύρω απο τον λαιμό της

και πιάνει ο πρωτομάστορας και στον ουρανό την εσηκώνει! 

Και μόλις αυτή πεθαίνει ο πρωτομάστορας αρχίζει να την θάβει!

ΛΕΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ

Πενήντα κακομοίρηδες τον ξένο δρόμο πήραν.

Αρχίσανε από τα σπίτια τους καλύτερα να βρούνε.

Όμως δεν σκεφτήκανε η κατάσταση πως θα ναι,

γοργά γοργά αρχίσανε την ελπίδα τους να βρούνε.

Με μεράκι και χαρά προχωρούσανε γιομάτοι,

το ριζικό τους χάθηκε και η μοίρα τους χαμένη.

Στον δρόμο σαν προχώραγαν πολλά τους περιμέναν,

οι μνήμες της πατρίδας τους πολύ τους καταθλίψαν. 

Δουλειά σωστή δεν βρίσκανε παρά τους την κατάντια

σαν βρίσκανε δουλειά τους κάνανε στην μπάντα:

«Ξένοι είσαστε στα μέρη σας τραβάτε να στεριώστε!»

Όμως κάτω δεν το βάλανε τον δρόμο τους χαράξαν

με τόλμη και τσαμπουκά τις ιδέες τους μετρήσαν.

Σαν μαζευτήκαν όλοι τους και αρχίσαν να μιλάνε 

τότε ένα πουλάκι την γνώμη του τους είπε: 

«Μόνη λύση είναι να ήσαστε μονάχοι»